Silence is Gold

Η Καπιταλιστική Επανάσταση (Διήγημα)

2011-02-21T01:22:00.000+02:00

[Sorry to all my foreign friends, but this post will be in Greek. It is a short story I have written].

Ακολουθεί ένα διήγημα που έγραψα πριν αρκετό καιρό.Το αξιοπερίεργο με αυτό το διήγημα είναι ότι πολλοί που το διάβασαν και ήταν αριστεροί με κατηγόρησαν ότι είμαι δεξιός, ενώ πολλοί που ήταν δεξιοί ότι είμαι αριστερός. Το διηγημά έχει γραφτεί επίτηδες με ασαφή τρόπο, γιατί η ουσία του δεν είναι να αναδείξει τον ένα ή τον άλλο χώρο, παρά μόνο να δει μια "αν ίσως" εναλλακτική πραγματικότητα. Enjoy.

Παρέχεται με άδεια χρήσης "Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή " CC BY-NC-SA . Από το επίσημο site: "This license lets others remix, tweak, and build upon your work non-commercially, as long as they credit you and license their new creations under the identical terms."Εν συντομία, όποιος θέλει μπορεί να το χρησιμοποιήσει αυτό ή τον κόσμο του ως βάση για δικό του, να το τροποποιήσει κτλ αρκεί να αναφέρει ότι είμαι ο αρχικός δημιουργός. Α, και δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί το δημιούργημα εμπορικά και πρέπει να το γράψει υπό την ίδια ακριβώς άδεια χρήσης.

Η Καπιταλιστική Επανάσταση

Κακούρης Σπυρίδων

1. Επιλογή

«Γεια σου Τζακ!!» Η βαριά, όλο βαρεμάρα, φωνή ήταν μοναδική στη γειτονιά. Δεν ήταν ανάγκη να γυρίσει να δει ποιος τον καλούσε και, για να είναι ειλικρινής, ούτε ήθελε.

«Γεια σου Μπιλ!» είπε και συνέχισε να επισκευάζει το αυτοκίνητό που είχε μπροστά του. Η δουλειά πάνω απ’ όλα, τουλάχιστον πάνω από τους ενοχλητικούς.

«Μεθαύριο έχεις ρεπό, έτσι δεν είναι;»

‘Τι θέλει πάλι ο μαλάκας;’ Γύρισε το κεφάλι του για να αντικρίσει τα ‘εκατόν πενήντα κιλά κρέατος’, γνωστά και ως Μπιλ, να τον κοιτούν με μια έκδηλη, πλην όμως αδιάφορη για αυτόν, αγωνία. «Όχι Τζακ, μεθαύριο είμαι στην καθαριότητα, το ρεπό μου είναι αύριο. Νομίζω ότι μεθαύριο έχει ρεπό η 17.10.50».

«Ναι ε;» ‘Άντε, φύγε, μαλάκα.’ «Συγγνώμη που σε ενόχλησα σύντροφε!»

«Δεν πειράζει σύντροφε!» ένα ψεύτικο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του Τζακ, ενώ μέσα του καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε και πάχυνε ο σύντροφος.

Ο Τζακ δεν ήταν κακός. Απλώς δεν άντεχε άλλο τον κόσμο στον οποίο ζούσε. Δεν άντεχε τους κανονισμούς, δεν άντεχε τα καθήκοντα, δεν άντεχε τις συνελεύσεις, τα συμβούλια, τις αποφάσεις από κοινού και πάνω απ’ όλα δεν άντεχε να μοιράζεται! Τίποτα από όλα αυτά δεν τον εξέφραζε. Από την εφηβεία του, όταν διάβασε για πρώτη φορά τα απαγορευμένα επαναστατικά συγγράμματα του Γκέιτς, είχε πειστεί ότι κάποια στιγμή στην ιστορία του ο κόσμος είχε πάρει μια πολύ λάθος στροφή.

Ο Γκέιτς ήταν οικονομολόγος που έζησε πριν από περίπου πενήντα χρόνια και είχε αναπτύξει ριζοσπαστικές απόψεις για το πώς θα έπρεπε να είναι οργανωμένη η οικονομία και κατ’ επέκταση η κοινωνία. Λόγω των απόψεών του κυνηγήθηκε όσο κανένας άλλος και οδηγήθηκε στο περιθώριο. Η πτώση του από επίτιμος οικονομολόγος σε κοινό εγκληματία, για το επίσημο κράτος τουλάχιστον, για τους οπαδούς του η πορεία του ήταν ανοδική από συμβιβασμένος πολίτης σε επαναστάτη, ολοκληρώθηκε με την οργάνωση του πρώτου αντάρτικου πόλεων, των «Κίτρινων Ταξιαρχιών». Τελικά σκοτώθηκε, ηρωικά σύμφωνα με τους οπαδούς του, σε μια αποτυχημένη βομβιστική επίθεση στο περιφερειακό συμβούλιο της πολιτείας της Νέας Υόρκης.

Αυτός και άλλοι μετά από αυτόν, αποτελούσαν τα ινδάλματα του Τζακ, τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι θεωρίες τους περί μιας φιλελεύθερης οικονομίας, όπου η αγορά θα ήταν αυτορρυθμιζόμενη και μιας κοινωνίας όπου θα υπήρχαν δυνατοί και αδύνατοι, πλούσιοι και φτωχοί, ανάλογα με τις ικανότητές τους και την τύχη τους ήταν το ευαγγέλιό του. Όμως, μέχρι οι επαναστατικές ομάδες να ανατρέψουν το καθεστώς, έπρεπε να κρύβεται και να λειτουργεί όπως όλοι οι άλλοι. «Σαν ένα μικρό ανόητο μυρμήγκι», όπως το είχε θέσει ο μεγάλος Ιάπωνας αγωνιστής Νισιγιάμα.

«17.10.13» η φωνή αυτή τη φορά ήταν επίσημη και αυστηρή και τον καλούσε με το επίσημο όνομά του. Σηκώθηκε αμέσως όρθιος.

«Μάλιστα σύντροφε;» Ήταν μία αστυνομικός που του μιλούσε αυτή τη φορά. Δεν ήταν δυνατόν να τον είχαν ανακαλύψει, έτσι δεν είναι; Πάντα κινούταν πολύ προσεκτικά και οι συναντήσεις του με τα άλλα μέλη της φράξιας ήταν όσο πιο αραιές γίνονταν. «Μάλιστα συντρόφισσα αστυφύλακα;» της είπε. ‘Ψόφα αδίστακτο όργανο του νόμου.’ είπε από μέσα του.

«Σύντροφε, είσαι πολύ τυχερός. Κληρώθηκες να είσαι ο επόμενος τοπικός αντιπρόσωπος σε όλα τα συνέδρια αυτής της Κυριακής.»

«Μεγάλη μου τιμή συντρόφισσα!» είπε, χαμογελώντας. Η πρώτη φάση του σχεδίου τους για την ανατροπή του καθεστώτος είχε στεφθεί με επιτυχία από ότι φαίνεται.

«Μην ξεχάσεις να μελετήσεις τους Κανονισμούς Δεοντολογίας του Εκπροσώπου. Σε χαιρετώ σύντροφε. Ζήτω ο λαός.» είπε και σήκωσε τη γροθιά του στον επίσημο χαιρετισμό του έθνους.

«Ζήτω ο λαός σύντροφε.» είπε και επανέλαβε και αυτός το χαιρετισμό, προσπαθώντας να φανεί ενθουσιασμένος. ‘Σε δύο μέρες θα είσαι νεκρή, καριόλα!’.

2. Καθεστώς

Αφού τελείωσε την εργασία του, έκλεισε το μαγαζί και γύρισε στην πολυκατοικία που έμενε, στη διασταύρωση της οδού Ομόνοιας και της 3^ης Λεωφόρου. Ένα κτίριο καθόλου διαφορετικό από τα γύρω του κτίρια. Απλώς ένας μεγάλος όγκος από μπετόν, με πολλά μικρά, πανομοιότυπα μεταξύ τους, παράθυρα και μπαλκόνια να τον διακοσμούν εξωτερικά. Ξεκλείδωσε τη βαριά μεταλλική πόρτα της εισόδου και μπήκε στο ασανσέρ.

«Συμμετέχετε ΟΛΟΙ, σαν μια γροθιά! Είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΕΥΘΥΝΗ σας!!» έγραφε η μεγάλη αφίσα για τη μεθαυριανή συνέλευση, με κύρια απεικόνιση χεριά σφιγμένα σε γροθιά να υψώνονται στον αέρα. «Κάντε τη δημοκρατία μας πιο λειτουργική με τη συμμετοχή σας!» ‘…σιγά τη δημοκρατία που έχουμε’ σκέφτηκε ο Τζακ, καθώς το ασανσέρ σταμάτησε στον όροφό που βρισκόταν το διαμέρισμά του. Βγήκε, και έστριψε δεξιά, σε έναν υπερβολικά μακρύ, κλειστοφοβικό διάδρομο, με πανομοιότυπες πόρτες διάσπαρτες και στις δύο πλευρές του. «Δημοκρατία που είμαστε όλοι ίσοι και έχουμε όλοι λόγο, είναι δημοκρατία για τους αδύναμους», είχε γράψει ο Νισιγιάμα. «Η δημοκρατία πρέπει να είναι αντιπροσωπευτική με ειδικούς, τους πολιτικούς, να την αναλαμβάνουν προς όφελος όλων. Ο απλός λαός δε θα έπρεπε να ασχολείται » συμπλήρωνε ο Γκέιτς. ‘Και τι έχουμε τώρα; Άμεση δημοκρατία. Πολίτευμα για τα …’

Μια πόρτα άνοιξε με δύναμη στα δεξιά του, ένας νεαρός βγήκε από αυτή, την έκλεισε με δύναμη και έφυγε τρέχοντας, ενώ η μητέρα του ακόμα του φώναζε μέσα από το διαμέρισμά στο οποίο έμεναν. Ο Τζακ αναγνώρισε τη φιγούρα που έτρεχε στο διάδρομο πίσω του, ήταν ο Χα0ς, συχνό μέλος στις συγκεντρώσεις της φράξιας. ‘Ο κόσμος είναι μικρός και είμαστε πολλοί.’ σκέφτηκε αυτάρεσκα. ‘Σύντομα θα έρθει η αλλαγή!’ Βρήκε την πόρτα με τον αριθμό 13 και, αφού πήρε το πακέτο που ήταν αφημένο στο πάτωμα δίπλα σε αυτή, μπήκε μέσα. Το διαμέρισμά του ήταν μικρό, άλλωστε ήταν διαμέρισμα για ένα άτομο, και ήταν σίγουρος ότι ήταν το ίδιο με όλα τα άλλα διαμερίσματα ενός ατόμου στην πολυκατοικία του, στη γειτονιά του, ίσως και σε όλη την πόλη. ‘Τι αδικία!’, σκέφτηκε για πολλοστή φορά, ‘Είναι δυνατόν εγώ να έχω το διαμέρισμα με την κινητή ντουλάπα; Είναι δυνατόν να διαιωνίζεται αυτή η μαλάκυνση;’ Με αργές κινήσεις άνοιξε το πακέτο που του είχαν αφήσει έξω από την πόρτα του και έφαγε το κρύο πιάτο φακές που είχε μέσα. Εντελώς άνοστο, ήταν σίγουρος ότι σήμερα μαγείρευε η γριά στον πρώτο. Πάντα τα φαγητά της ήταν ή πολύ αλατισμένα ή εντελώς άνοστα. ‘Απλώς δεν έχει συναίσθηση του τι σημαίνει να δίνεις γεύση στη ζωή σου. Άνθρωποι σαν και αυτή μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση! Και στο κάτω-κάτω, τι να το κάνεις το δικαίωμα να έχουν όλοι φαγητό αν είναι περιορισμένο και άνοστο;’

Δεν είχε καμία όρεξη να δει τηλεόραση. Σκέφτηκε ότι ‘Θα έχει πάλι τα γνωστά τραγούδια ενότητας και ομοψυχίας ή κάνα χαζό σώου.’ Οπότε, αποφάσισε, για πολλοστή φορά και παρά την αηδία που του προκαλούσε, να ρίξει μια ματιά στον «Κανονισμό Δεοντολογίας του Εκπροσώπου», απλώς για κάθε ενδεχόμενο. Πήρε το χοντρό καφέ τόμο με τα επίχρυσα γράμματα Κ.Δ.Ε. από τη βιβλιοθήκη του, ξάπλωσε στο κρεβάτι του και τον άνοιξε στην πρώτη σελίδα…

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 1.

Το πολίτευμά μας είναι άμεση δημοκρατία. Όλοι πολίτες της χώρας, χωρίς καμία εξαίρεση, έχουν δικαίωμα να πουν την άποψή τους, να την υποστηρίξουν και να ζητήσουν την ψήφισή της στα διάφορα συμβούλια και αντίστροφα, τα μοναδικά όργανα ψήφισης νόμων, διαταγμάτων και έκδοσης αποφάσεων είναι τα διάφορα συμβούλια πολιτών.

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 2.

Συμβούλια πολιτών, ορίζονται ως οι συνελεύσεις των πολιτών, που γίνονται κάθε Κυριακή, είτε με φυσικό είτε με ηλεκτρονικό τρόπο, για τη συζήτηση προβλημάτων, την πρόταση και ψήφιση λύσεων.

Ορίζονται τέσσερα είδη συμβουλίων:

2.1. Τοπικά, τα συμβούλια της γειτονιάς. Γίνονται το πρωί.

2.2. Πόλης, συμμετέχουν οι εκπρόσωποι από κάθε Συμβούλιο Γειτονιάς της πόλης, για θέματα που αφορούν την πόλη, αν υπάρχουν. Γίνονται το μεσημέρι.

2.3. Περιφέρειας, συμμετέχουν οι εκπρόσωποι από κάθε Συμβούλιο Πόλης της περιφέρειας, για θέματα που αφορούν την περιφέρεια, αν υπάρχουν. Γίνονται το απόγευμα.

2.4. Χώρας, συμμετέχουν οι εκπρόσωποι από κάθε Συμβούλιο Περιφέρειας της χώρας, για θέματα που αφορούν τη χώρα, αν υπάρχουν. Γίνονται το βράδυ.

Προσοχή: Η συμμετοχή στα συμβούλια δε σηματοδοτεί αργία από την κάθε είδους εργασία. Μόνο για όσους συμμετέχουν στα συμβούλια πόλης λογίζεται ως η μέρα προσφοράς στην κοινότητα για την ερχόμενη εβδομάδα. Για όσους συμμετέχουν στα συμβούλια περιφέρειας ή/και χώρας λογίζεται ως η μέρα προσφοράς για τις ερχόμενες δύο εβδομάδες. Η μέρα προσφοράς της μεθεπόμενης εβδομάδας μετατρέπεται σε δεύτερη μέρα αργίας.

Όλες οι αποφάσεις παίρνονται από τα συμβούλια αυτά και μόνο από αυτά. Μόνη εξαίρεση, οι περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, όπως αυτές έχουν οριστεί από τα συμβούλια, οπότε τις αποφάσεις λαμβάνουν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των συμβουλίων ή, αν δεν υπάρξουν, οι αντιπρόσωποι της τελευταίας Κυριακής πριν την κήρυξη έκτακτης ανάγκης.

----****----

Αυτό, το τελευταίο σημείο, ήταν το σημείο-κλειδί στο σχέδιο τους για την κατάλυση του πολιτεύματος. Ένιωσε να τον κυριεύει η ανυπομονησία…

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 5.

Οι εκπρόσωποι των συμβουλίων κληρώνονται μια ή δύο μέρες πριν το συμβούλιο και η απόφαση της συμμετοχής τους, τους κοινοποιείται μέσω των …

----****----

Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί άλλο. Το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν η ερχόμενη μέρα. Η λύτρωση ήταν πλέον τόσο κοντά… Άφησε το βιβλίο και κοιμήθηκε, ονειρευόμενος μια καλύτερη μέρα.

3. Συνομωσία

Το επόμενο πρωί, αφού ολοκλήρωσε την καθημερινή του ρουτίνα: πρωινό, γυμναστική, ντους, κατευθύνθηκε προς το κέντρο της πόλης. Φαινομενικά ήταν ένας ακόμα εργένης που είχε βγει για να κάνει ψώνια στο ρεπό του, αυτό έλεγε σε όσους τον συναντούσαν τουλάχιστον και ήλπιζε ότι γινόταν πιστευτός. Ο πραγματικός του σκοπός όμως ήταν να συναντήσει τα υπόλοιπα μέλη της «Φράξιας Κίτρινος Οκτώβρης», η τελευταία τους συνάντηση ως Φράξια, αν όλα πήγαιναν κατ’ ευχή.

Έτσι, κατέβηκε στη στάση του τραμ «Κέντρο», μπήκε σε μερικά μαγαζιά όπου αγόρασε και μερικά από τα προϊόντα…

«Ευχαριστούμε σύντροφε. Στο επανειδίν!» ‘Ψόφα πιόνι.’

…από αυτά που δικαιούταν να αγοράσει αυτό το μήνα για να κρατήσει τα προσχήματα. Περπάτησε μέσα από τις πολύβουες λεωφόρους, σε ολοένα και πιο μικρούς δρόμους, στενά και σοκάκια, με ολοένα και περισσότερα σκουπίδια στους δρόμους και αυξανόμενο αριθμό περίεργων φιγούρων στις σκιές, μέχρι που έφθασε στη «γειτονιά 42».

Η γειτονιά αυτή της «πόλης 17» ήταν ξακουστή πέρα από τα στενά όρια της πόλης τους και είχε αναφερθεί πολλές φορές στο περιφερειακό συμβούλιο, για «το συνωστισμό ανήθικων και κακόβουλων στοιχείων που δυσχεραίνουν τη λειτουργία της δημοκρατίας μας», καθώς και λόγω των διάφορων αντιπολιτευτικών ταραχών που συνέβαιναν κατά καιρούς. Δε θα ήταν παράτολμο να πει κάποιος ότι η γειτονιά αυτή ήταν ‘κράτος εν κράτει’ και ήταν ίσως η μοναδική γειτονιά της χώρας που είχε χάσει, προσωρινά σύμφωνα με το επίσημο διάταγμα, το δικαίωμα να ψηφίζει στο συμβούλιο της πόλης.

Σε αυτή τη γειτονιά, μακριά από τον έλεγχο των θεσμών, σε ένα κτίριο που κάποτε ήταν ένα εντυπωσιακότατο μεγάλο μπαρόκ θέατρο και μια από τις τουριστικές ατραξιόν της πόλης, γινόταν η τελευταία συγκέντρωση της οργάνωσης «Κίτρινος Οκτώβρης» ως φράξια, προτού γίνει το «Κίνημα Απελευθέρωσης Κίτρινος Οκτώβρης». Με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με μάσκες, για κάθε ενδεχόμενο, προχώρησαν όλοι στην πλατεία του θεάτρου, όπου και κάθισαν σε τυχαίες θέσεις. Δεν ήταν πάρα πολλοί, όμως ο Τζακ ήξερε ότι είχαν γίνει και θα γίνονταν και άλλες συγκεντρώσεις σε άλλα σημεία της Γειτονιάς 42. Η αποκέντρωση ήταν ο καλύτερος μηχανισμός αντισύλληψης που είχαν στη διάθεσή τους. Ο αρχηγός τους, γνωστός μόνο ως Καπιτάλ1, φορούσε μάσκα με τα χαρακτηριστικά του Μεγάλου Επαναστάτη Γκέιτς. Αφού τους χαιρέτησε με το χέρι σηκωμένο ψηλά, αλλά, σε αντίθεση με τον καθιερωμένο χαιρετισμό, την παλάμη σε ευθεία και όχι σε γροθιά, έβγαλε τον παρακάτω λόγο:

«Ελεύθεροι άνθρωποι,

είμαστε εδώ σήμερα για να αποχαιρετίσουμε το σάπιο κουφάρι της άμεσης κομμουνιστικής δημοκρατίας!» Φωνές τον διέκοψαν προς στιγμήν. «Από τη Δευτέρα, η χώρα μας θα είναι η δεύτερη μετά την καπιταλιστική Ιαπωνία, όπου οι άνθρωποι θα είναι πραγματικά ελεύθεροι! Ελεύθεροι να μορφωθούν, να δουλέψουν, να διασκεδάσουν, όπως αυτοί θέλουν!!» Νέες φωνές, νέα διακοπή! «Τέρμα τα υποχρεωτικά οχτάωρα, τέρμα οι υπηρεσίες στην κοινότητα, τέρμα τα συμβούλια πολιτών στα οποία αποφασίζει η μάζα των άσχετων, τέρμα η ισοπέδωση των πάντων.». Η διακοπή τώρα ήταν πολύ μεγαλύτερη, τόσο σε διάρκεια όσο και σε ένταση. «Είναι πλέον ορατή η μέρα που θα έχουμε μια κοινωνία, όπου με την πολιτική θα ασχολούνται μόνο οι επαγγελματίες, όπου ο καθένας θα κάνει μόνο το επάγγελμα το οποίο θέλει, όπου οι καλύτεροι θα ανταμείβονται όπως τους αξίζει, όπου…»

«ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ!! ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΗΡΕΜΑ, ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ!». Η ήδη μπάσα φωνή ήταν ενισχυμένη από μεγάφωνο και αντήχησε στους διαδρόμους και τις αίθουσες του θεάτρου.

«Συν-ελεύθεροι άνθρωποι, μην πανικοβάλλεστε. ακολουθήστε τις προδιαγεγραμμένες εξόδους διαφυγής και να θυμάστε ότι τη Δευτέρα θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα για όλους μας!» είπε ο Καπιτάλ1, ενώ οπισθοχωρούσε προς κάποιο μυστικό πέρασμα. Ο Τζακ, σύμφωνα με το σχέδιο διαφυγής που ήταν από τα πρώτα πράγματα που μάθαινε κάθε νέο μέλος, κατέβηκε σε ένα υπόγειο τούνελ μαζί με άλλους και αφού βγήκε στους υπονόμους, ακολουθώντας την προδιαγεγραμμένη για αυτόν πορεία, βγήκε στην έξοδο Β33, σε ένα εγκαταλελειμμένο κατάστημα ρούχων, στη γειτονιά του.

Ήξερε ότι οι ‘δυνάμεις καταστολής’ ήταν πολύ κοντά στο να τους συλλάβουν. Το ότι κατάφεραν να τους περικυκλώσουν χωρίς να ενεργοποιηθούν τα μέτρα προφύλαξής τους ήταν η απόδειξη. Και ήξερε ότι τώρα, καθώς περπατούσε προς το σπίτι του, ‘τα γουρούνια’ εξέταζαν όσα άφησαν πίσω τους στη βιασύνη τους: μάσκες, ρούχα και άλλα αντικείμενα, για να εξακριβώσουν την ταυτότητά τους. Όμως ήταν πλέον αργά. Το σχέδιο τους είχε μπει στην τελική ευθεία και ήταν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.

4. Εκτέλεση

Το επόμενο πρωί, πριν τη γενική συνέλευση της γειτονιάς, πήγε στην καθιερωμένη άτυπη γενική συνέλευση της πολυκατοικίας. Εκεί συζήτησαν τα θέματα που θα έθεταν στη συνέλευση της γειτονιάς και τι στάση θα έπρεπε να κρατήσουν σε γενικές γραμμές, ώστε να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Ο Τζακ όμως δεν τους άκουγε, Το μυαλό του ήταν στην αυριανή μέρα, στον καλύτερο κόσμο που ερχόταν. Τι κι αν έσκουζε η γριά από τον πρώτο για την έλλειψη αλατιού, τι κι αν η δεσποινίς 5.30.45 πρότεινε μερικά πολύ σωστά μέτρα για την αντιμετώπιση των ποντικών των οποίων ο αριθμός είχε αρχίσει να αυξάνει ανησυχητικά τελευταία και ο Μπιλ προσπαθούσε να επαναφέρει την τάξη φωνάζοντας «Λίγη ησυχία παρακαλώ!». Ο Τζακ σκεφτόταν μόνο το μέλλον.

Στην επίσημη συνέλευση της γειτονιάς, ενώ συζητούσαν τα θέματα της γειτονιάς και οι ένοικοι κάθε πολυκατοικίας προσπαθούσαν να προωθήσουν αποφάσεις που θα έκαναν τη ζωή τους καλύτερη, αυτός ήδη ζούσε τον νέο κόσμο «Τέρμα τα γκαζάκια, οι βανδαλισμοί απέναντι σε κοινόχρηστα οχήματα και καταστήματα, τέρμα τα συνθήματα στους τοίχους και η ανωνυμία. Από τη Δευτέρα θα ξημερώσει μια νέα εποχή με εμάς ως πρωτεργάτες! Όλες αυτές οι ενοχλητικές συνελεύσεις θα πάψουν να υπάρχουν. Θα έχουμε ειδικούς να ασχολούνται με αυτά και εμείς θα απολαμβάνουμε τη ζωή μας!».

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και στη συνέλευση της πόλης, η οποία έγινε στο μεγάλο αμφιθέατρο «Ομοψυχία» του κοινόχρηστου κτιρίου Κ5, γνωστού και ως «το δημαρχείο». Υποτίθεται ότι ο Τζακ, αφού ενημέρωνε τα αντίστοιχα όργανα για το τι αποφάσεις πάρθηκαν στο τοπικό επίπεδο της γειτονιάς του, θα έπρεπε να παρουσιάσει τις θέσεις και τα αιτήματα τους στο συμβούλιο της πόλης και μετά να διεκδικήσει την ψήφισή τους από τις υπόλοιπες γειτονιές, ψηφίζοντας αντίστοιχα όσες προτάσεις των υπολοίπων συνάδουν με τη στάση που αποφασίστηκε στην πρωινή συνέλευση ότι θα έπρεπε να κρατήσει. Ευτυχώς που κανείς από τη γειτονιά του δεν είχε παραστεί στη συνεδρίαση αυτή, ήταν ανοικτή στο κοινό φυσικά, όμως ελάχιστοι πήγαιναν πλέον, γιατί η παρουσία του Τζακ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, στην καλύτερη περίπτωση χλιαρή. Κάποιες κακές γλώσσες θα τη χαρακτήριζαν από αδιάφορη έως κακή.

Μετά το μεσημεριανό διάλειμμα και το σύντομο, λιτό ‘γεύμα των αντιπροσώπων’, ακολούθησε η περιφερειακή συνέλευση, η οποία λάμβανε χώρα σε διαφορετική πόλη κάθε φορά. Όλοι όσοι συμμετείχαν από μακρινές πόλεις, όπως ο Τζακ αυτή τη φορά που η συνέλευση γινόταν στην «Πόλη 11» στην άλλη άκρη της περιφέρειας, συμμετείχαν με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μέσω τηλεδιάσκεψης. Έτσι τώρα ο Τζακ καθόταν μπροστά από ένα υπολογιστή στην ειδική κοινόχρηστη αίθουσα του «δημαρχείου» με ακουστικά στα αυτιά, ένα μικρόφωνο στο στόμα του και με το ειδικό πρόγραμμα τηλεδιάσκεψης που του έδινε πλήρη έλεγχο στο τι θα εμφανιζόταν στην οθόνη του, φορτωμένο. Και πάλι όμως το μυαλό του δεν ήταν συγκεντρωμένο στα καθήκοντά του. Ενάλλασσε συνέχεια τις κάμερες στην οθόνη του και κοιτούσε τους υπόλοιπους συνέδρους, σκεπτόμενος ποιοι από αυτούς να ήταν μέλη της φράξιας, ποιοι να ήταν που αυτή τη στιγμή ένιωθαν ακριβώς όπως αυτός;

Το σχέδιο ήταν απλό και ιδιοφυές: η διείσδυση στους μηχανισμούς επιλογής πολιτών για τις συνελεύσεις είχε γίνει στη διάρκεια πολλών χρόνων, με μοναδικό σκοπό τα αποτελέσματα να επηρεαστούν ώστε σε κάποια συνέλευση, η σημερινή ήταν αυτή η κάποια, τα περισσότερα μέλη να ανήκουν στις καπιταλιστικές επαναστατικές φράξιες, γιατί ο «Κίτρινος Οκτώβρης» δεν ήταν η μόνη. Οι κανονισμοί καθιστούσαν πολύ δύσκολη την αλλαγή καθεστώτος: χρειάζονταν να παρθούν τουλάχιστον τρεις αποφάσεις σε επίπεδο χώρας σε διάστημα ενός έτους, από συνελεύσεις που είχαν επιβεβαιωμένα 100% διαφορετική σύνθεση. Επιπλέον, καθώς οι αντιπρόσωποι στις «ανώτερες» συνελεύσεις δεν μπορούσαν να συζητήσουν θέματα τα οποία δεν είχαν συζητηθεί και εγκριθεί από τις κατώτερες συνελεύσεις, ο μόνος τρόπος να αλλάξει το πολίτευμα ήταν η μαζική πλειοψηφία των πολιτών να επιθυμούσε την αλλαγή, σε βάθος χρόνου. Όμως, υπήρχε μια μικρή νομική τρύπα. Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Τότε μόνο, οι αντιπρόσωποι αποικούσαν τη δύναμη να αποφασίζουν για τα θέματά της χώρας, χωρίς να έχουν απαραίτητα την έγκριση των «κατώτερων» συνελεύσεων και σε αυτό το σημείο βασιζόταν το σχέδιο τους για να λειτουργήσει. Τη Δευτέρα τα ξημερώματα η χώρα θα βρισκόταν σε μια τέτοια κατάσταση, με τρόπο που ούτε ο ίδιος ήξερε, ώστε αυτοί, ως τελευταίοι αντιπρόσωποι, να μπορούν αν όχι να διαλύσουν το καθεστώς άμεσα, τουλάχιστον να θέσουν τις βάσεις για την απελευθέρωση στο άμεσο μέλλον.

Καθώς δεν υπήρχαν ζητήματα που να απασχολούν τη χώρα, ‘ακόμη’, γύρισε στην πολυκατοικία που έμενε σχετικά νωρίς και ενημέρωσε τους υπόλοιπους διαμένοντες σε αυτή για το τι ειπώθηκε και αποφασίστηκε σε κάθε συνέδριο, με βάση τις περιλήψεις των πρακτικών που τους δίνονταν μετά από το καθένα. Μετά από τις αναμενόμενες αντιδράσεις, η γιαγιά του πρώτου έκανε μεγάλη φασαρία «στα νιάτα μου δε φερόμασταν έτσι απέναντι σε τόσο σημαντικά ζητήματα» για το ότι δε συζητήθηκε καν η πρόταση για περισσότερο αλάτι, κλειδώθηκε στο δωμάτιό του, άνοιξε την τηλεόρασή και περίμενε να ακούσει τα μεγάλα νέα.

5. Μέλλον

Όμως οι ώρες περνούσαν, χωρίς νέα. Το πρόγραμμα της τηλεόρασης συνεχιζόταν στο γνωστό, βαρετό, μοτίβο. Ένιωσε τα μάτια του να κλείνουν. Του χρειαζόταν μια βόλτα έξω, στον καθαρό αέρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να χάσει το ραντεβού με την Ιστορία. Αφήνοντας την τηλεόραση ανοιχτή, ώστε να ακούσει τυχόν έκτακτες ειδήσεις, άρχισε να ξεφυλλίζει τον «Οδηγό Του Πολίτη».

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 21.

Το οικονομικό σύστημα μας βασίζεται στην κοινοκτημοσύνη. Όλες οι παραγωγικές πηγές και τα υπάρχοντα μαζεύονται ανά διοικητική κατάτμηση: πολυκατοικία, πόλη, περιφέρεια, πόλη και ύστερα διαμοιράζονται στους κατοίκους τους, πάντα μέσα στα εκάστοτε θεσπισμένα όρια. Τυχόν περίσσευμα προωθείται στην ανώτερη διοικητική κατάτμηση, μαζί με την αναφορά διαμοιρασμού. Μόλις όλες οι αναφορές συγκεντρωθούν και ελεγχθούν σε επίπεδο χώρας, επιβεβαιώσεις ή τυχόν διαταγές αναπροσαρμογής προωθούνται προς την αντίστροφη κατεύθυνση. Τυχόν περίσσευμα σε επίπεδο χώρας, προωθείται στο εξωτερικό ως εξαγωγές και τα καθαρά κέρδη διαμοιράζονται ισόποσα στους κατοίκους της χώρας.

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 33.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει το επάγγελμά του, μέσα στα όρια επιβίωσης της κοινότητας. Ορίζεται μία μέρα αργίας την εβδομάδα, η οποία δεν είναι απαραίτητα η ίδια ημέρα της εβδομάδας πάντα και θα εξαρτάται από το πρόγραμμα της κοινότητας. Οι μέρες εργασίας καθορίζονται σε πέντε την εβδομάδα και καθορίζεται μία ημέρα προσφοράς στην κοινότητα. Την ημέρα προσφοράς ο κάθε πολίτης θα αναλαμβάνει εργασίες που ωφελούν το κοινωνικό σύνολο και οι οποίες έχουν έλλειμμα εργαζομένων. Σε περίπτωση που υπάρχει μεγάλη έλλειψη εργαζομένων στις δουλειές αυτές, η εκάστοτε κοινότητα δικαιούται να αλλάξει τις ισορροπίες των ημερών, χωρίς να παραβιάζει τη μία μέρα αργίας, ώστε να εκτελούνται όλα τα κοινωφελή επαγγέλματα: καθαριότητας, αστυνόμευσης, κ.α.

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 69.

Εισάγεται η έννοια της Μονάδας Εξαργύρωσης Πολλαπλών Επιπέδων και τα υλικά αγαθά διαμοιράζονται στους κατοίκους ως εξής: Κάθε υλικό αγαθό κοστίζει 1 μονάδα εξαργύρωσης από κάποιο επίπεδο. Οι κάτοικοι…

----****----

‘Χμφ…’ Πέταξε τον Οδηγό στο πάτωμα. Του προκαλούσαν αηδία όλα αυτά. Αυτός ονειρευόταν μια ελεύθερη αγορά επαγγελμάτων και αγαθών, χωρίς περιορισμούς, ούτε χρονικούς, ούτε υλικούς: ο καθένας θα έκανε ότι επάγγελμα ήθελε, για όσο χρόνο ήθελε και θα κέρδιζε όσα περισσότερα μπορούσε. Ύστερα θα μπορούσε να ανταλλάξει τα χρήματα του με υλικά αγαθά των οποίων η αξία θα κυμαίνονταν ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση. Η διάθεση των αγαθών σε όλους ήταν κάτι ενάντια στη φύση της οικονομίας, ακόμα και της ίδιας της φύσης, που οδηγούσε τη χώρα με σίγουρα βήματα στην οικονομική καταστροφή. Αυτό υποστήριζαν οι μελέτες συναγωνιστών-οικονομολόγων τουλάχιστον και ο Τζακ δεν είχε λόγο να τους αμφισβητήσει. Όπως και αυτοί, αντιπαθούσε αυτή τη ‘σάπια κοινωνία βολέματος και υποταγής’. «Κομμουνιστές κουφάλες, έρχονται οι κρεμάλες!» έγραφε με σπρέι στους τοίχους των σπιτιών, όπου όλοι ήταν ασφαλείς και ζούσαν τις ζωούλες τους με σιγουριά και ασφάλεια μεν, αλλά χωρίς προοπτικές και ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ήταν νέος και το αίμα του έβραζε για κάτι περισσότερο, περιπέτειες κάθε είδους και υλικά αγαθά. Κάτι που θα αποδείκνυε την αξία του. ‘Σύντομα όμως, σύντομα…’ σκέφτηκε, ενώ τα μάτια του έκλεισαν.

Ξύπνησε απότομα και σε περίεργη κλίση, με το σώμα του να πλησιάζει το πάτωμα με ταχύτητα. Αμέσως μετά την αρχική σύγχυση και κατά την πρόσκρουση, συνειδητοποίησε ότι κάποιος τον είχε πιάσει από το κεφάλι και τον είχε ρίξει κάτω με βία. Δυνατός πόνος διαπέρασε το κεφάλι του και το βλέμμα του θόλωσε. Ένα χέρι πίεζε το κεφάλι του με δύναμη στο πάτωμα, άλλα κράταγαν τα χέρια και τα πόδια του ακίνητα, ενώ άλλα τον έψαχναν εξονυχιστικά. Φωνές ακούγονταν γύρω του. «Καθαρός», είπαν δύο φωνές με αυστηρότητα, ενώ τα χέρια τους σταμάτησαν να τον ψάχνουν. Προσπάθησε να κοιτάξει γύρω του, καθώς η όραση του επανήλθε, όμως αυτός που κράταγε το κεφάλι του έκανε πολύ καλή δουλειά. Το μόνο που μπορούσε να δει ήταν μαύρες αρβύλες και πατζάκια παντελονιών των στολών ειδικών δυνάμεων. Ενίοτε έβλεπε και πολλά από τα πράγματα του να ρίχνονται στο πάτωμα. Προφανώς έψαχναν για στοιχεία.

Στιγμές αργότερα ξεχώρισε και τις φωνές «Μίλα προδότη!» «Πόσοι είστε;» «Ποιοι είναι οι άλλοι;» Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή. Προφανώς το σχέδιο τους είχε αποτύχει. Τους παρακολουθούσαν και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να κάνουν την κίνησή τους. Άλλες φωνές ακουγόταν από πιο μακριά. Ξεχώρισε μόνο μια χαρακτηριστική βαριά φωνή που έλεγε «Δεν είναι δυνατόν, κάποιο λάθος θα κάνετε! Όχι ο Τζακ!» ‘Α ρε Μπιλ, συμβιβασμένε αστέ, μαλάκας μέχρι το τέλος…’

"Be yourself" is the biggest lie you've ever heard.

2010-09-05T23:10:00.001+02:00

I haven't written for a long while, because I didn't have much to say actually (I wonder how all these people on Twitter manage it, but oh wait, they actually don't! :-P)

In any case, what got me to it, was an e-mail I got from a world-class job-searching web-site I had subscribed to in the past. This particular e-mail was about "5 Common mistakes people do in a work interview". And there really were 5 advices about 5 really common mistakes after the click. All 5 were about how you should act, what you should say, how you should present yourself, etc. In the end, there was the "BONUS 6th" advice:

Be yourself.

Did it sink in? Nice.

So, I was actually thinking that after getting so much of this particular, and so obviously fail, advice when I was a teenager I wouldn't have to be given to it again as an adult. Yet, here we are once more.

Maybe I should be a bit more clear on that:

As a teenager in the early '90s (I guess it doesn't happen anymore to the information-overloaded angst-ridden sex-savy teenagers of '10s), people used to tell you that in order "to get love" you have to "Be yourself", but forgot to tell you that they actually meant THAT OTHER self, which you were obviously not.

Fifteen years later, people come back and tell you that to get a job you have once more to "Be yourself", but once more they mean THAT OTHER self, which you are obviously not. That self, which will form from following the advices given above and some more, that were not actually written anywhere.

I could give some more examples about the "Be Yourself" paradigm from my lifetime, but I think these two are the most important ones.

To keep it short, after 29 years, I can offer only one small piece of wisdom:

"When someone tells you to 'Be YOURself', either 'Be THATself' that they want you to be or ignore them and really be who you are". (and no, I don't mean "be who you really are")

Because when it all comes down to it, "Be Yourself" is the biggest lie you have ever heard.

Adventures at the Tax Service Office in Greece.

2010-05-26T00:01:00.000+03:00

Recently I had to stop my personal bussiness/1-man company. So, I went to the Tax Office, thinking: "Well it can't be that hard to stop it, can it?".

It turns out to be a little bit of an adventure. The process I had to follow was more or less (please bear in mind that many days have passed since then and writing this blog post now) what follows:

Going to the 5th floor and get assigned a Check Officer from the Head Check Officer
Going to another office at the 5th floor to meet the Check Officer (he signed on a document)
Going to the 4th floor, VAT Office (they pressed a button on the computer, and signed that I was OK)
Going to the 4th floor, Book-Keeping Office (they pressed a button on the computer, and signed that I was OK)
Going to the 3rd floor, Registry Office (they pressed a button on the computer, and signed that I was OK, are you starting to see a pattern here?)
Going back to the 5th floor, at the Check Officer, who after checked that everyone had signed I was OK, signed once more
Going back to the 5th floor, Head Check Officer, who after checked that everyone had signed I was OK, signed too
Going to the 5th floor, vice-director office, who after checked that everyone had signed I was OK, signed too (yet another pattern).
Going to the 4th floor, Book-Keeping Office again, who after cheked that everyone else had signed, invalidated my receipt-book.

I have only one very stupid question to make: WHY SO MUCH BUREAUCRACY?? I went to three offices (in different floors) whose job was to check on the computer wether I was OK or not. Couldn't that have been done, with ONE button press, from ONE public clerk? I guess, someone could say "but hey, what if something was NOT ok??". To which i reply "ONLY THEN should I have been sent to the appropriate office for further checks and guidelines".

My silly guess is that when you hire lots and lots of people at the public sector, you just HAVE to give them something to do, to excuse yourself for doing it. And then, the country is going bankrupt before you notice it. But this is just silly me....

ESCAPE - a mini film, by me (Kakouris Spyridon)

2009-12-14T22:10:00.003+02:00

This mini film was made during the "Fog Film Festival" (for more info), as part of ATHINORAMA lucky draw.

This mini-film (as with the rest 3) was supervised by the professional movie director Vardis Marinakis and edited by also professional editor Despoina Kontargyrh. I have to say it was nice working with pro's.

Other than that, the film is really simple in its concept. It's all about symbolizing what is going on at the festival, with the film-makers finding their way out of the closed doors of "the system" towards their own movie festival.

And I shouldn't omit thanking my protagonist Christos Alatzidis for acting for me once more AND superb noise musician AS11 for letting me use his music.

REFORMAT (a short film by Spyridon Kakouris and Andreas Papoulkas)

2009-12-09T20:15:00.002+02:00

This is me and my best friend's (Andreas Papoulkas) short movie. The story is heavily influenced from "1984", (i jokingly call it "1984 in 10 minutes"), but it is infused with our own fears and insecurities about the near future.

Though we were technically challenged we did our best to make this movie as professionally as possible. The music was written from scratch from Andreas and the whole movie, from day 1 to finishing of post-production took 9 full months!

I hope you enjoy and think about it a little bit. Hopefully we can avert a future such as this one!

And here is the video from the First Screening at the "5th Ermoupoli Science Fiction Festival".

It was also screened at an ΑΛΕΦ (Athens Science Fiction Club) gathering, before 1984's "1984".

Whatever happened to 8 hours of work per day?!?! (part 1)

2009-09-06T13:01:00.000+02:00

First off, i want to get things clear. I am a kind of workaholic too. I LOVE my work and devote myself to it for as many hours as I have to, in order to do it, especially when i am paid well for it. And i admit i have worked for very long hours too, and many times i work at home, or prepare my next day at work at home, but that was and is entirely my choice. BUT, nevertheless, i cannot overlook what happens around me. And i cannot overlook that something bad is happening. So here goes, a desperate cry to come to our senses :-)

I was really disappointed this summer, because i realised that a significant win of the workers all over the world, won by major struggle for many years in the past, is being lost. And worse thing is, noone seems to care!!

To get to the point, I was searching for job recently and it seems like every company around (i am an IT person, if you didn't know already) has a 9-hours-at-the-very-least job on offer!!! What's worse, it is considered NORMAL both by employers AND employees!!! And the thing that frustrates me the most, is that people seem to WANT that. It feels like they don't find any other pleasure in life. So what happened to hobbies? Meeting with other people?? Creativity??? Being with family????

Are we so full of everything that the only thing for us to do is work all day every day? Can people not find pleasure in all the other things? Even small things, like taking a walk in the park, smelling the grass, watching the clouds, etc, etc....??

And to top it off, talking with my friends in Asia leads to even more despair.... Working on Satturday and Sundays too, seems to come natural there. No time for anything and anyone. Just small, quick escapes (the usual seems to be 15 days off per year, instead of 20 here). I really hope this way of life will not be imported here too... Let's just stick to Chinese clothes and stuff :-)

Anyway, i am off to study for my new job tomorrow. But, remember, this is entirely MY choice. To be forced upon by your employer is plain WRONG and something that takes humanity BACK in history.

On the psychology of politics...

2009-05-26T21:43:00.003+03:00

I just wanted to expose my thoughts on the two remaining economicopolitical systems (since Feudarchy, Aristocracy and some more mostly disappeared into historic obscurity) and more specifically in what they have to offer to the human psyche.

So, in my opinion, it all boils down to two essential psychological needs:

Capitalism offers HOPE
Communism offers SAFETY

A bit more detailed...,

Capitalism offers the (sometimes evil) hope that each person can be the one, the one to get the most money, own the most things, be the most influential and generally somehow to be the one on top of the others.

Communism on the other had delivers no such hope. Everything is predetermined and equally (except the ones in power, of course) divided amongst people. So, one may have no hope of being "the one", BUT at least they have the safety that they will never be the ones below, the ones that will get stepped upon by the "ones".

In effect, it's all a matter of choosing what suits each person. It would appear that the masses prefer having hope than being safe, which is totally fine anyway... (except when applied to ecology, and thus we are destroying our planet... but that's a talk for another post :-).

13o Φεστιβάλ comics Βαβέλ

2009-01-25T23:29:00.005+02:00

Sorry to non-Greek readers, the following post is in Greek and regards to a Greek event : the 13th Babel's comic exhibition.

Κατ'αρχήν πρέπει να διαβάσετε αυτό το post στο blog του olrandir, με την οποία σε γενικές γραμμές συμφωνώ σχεδόν απόλυτα και είναι κρίμα να γράφω τα ίδια κι εγώ! Απλώς να συμπληρώσω με ένα λίγο εκτεταμένο σχόλιο μου σε αυτά που λέει:

"Πήγα και εγώ χθες και έχω σχεδόν ακριβώς τις ίδιες απόψεις με τον olrandir (ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ btw, χαλάει όλο το νόημα του κόμικ ως εικόνα με λόγο), με μια μικρή εξαίρεση: πωλούνταν και πιο ψαγμένα κόμικ στην έκθεση, όπως είπε ήταν τα fanzines. Όμως, είμαστε μια μικρή χώρα με μικρή παραγωγή κόμικ και με άθλια νοοτροπία απέναντί τους (σκεφτείτε ότι πολλοί είχαν φέρει τα ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ στην έκθεση, αν είναι ποτέ δυνατόν, λες και ήταν έκθεση για παιδιά με τόση βία και ψυχεδέλεια!), οπότε για το επίπεδό μας ήταν αρκετά ικανοποιητική η εκπροσώπηση τους.

Εγώ θέλω να σταθώ σε ένα άλλο σημείο που δεν ανέφερε ο olrandir (ίσως να μη τον πείραξε). Η νοοτροπία της έκθεσης ως προς τους Έλληνες δημιουργούς και η νοοτροπία των ιδίων των δημιουργών απέναντι στο κοινό τους. Αντί να παρουσιάζεται ενδεικτικό κομμάτι της δουλειάς τους (όπως γίνεται σε εκθέσεις του εξωτερικού που έχω πάει και όπως έγινε με το κομμάτι των ξένων δημιουργών) τους ζητήθηκε προφανώς να σχεδιάσουν κάτι ειδικά για την έκθεση με θεμα το 13. Εκτός του Πεχλιβανίδη (που για μένα ΜΟΝΟ το δικό του ξεχώρισε) και ένα πολύ πολύ διεστραμμένο κόμικ με πορτούλες που κάποιος είχε ξεσηκώσει Ιαπωνικά gore manga (μόνο για την παρουσίαση δλδ. καθώς το νόημα του ήταν απλώς να δείξει παρανοϊκά βίαιες εικόνες), σχεδόν όλοι οι άλλοι επιδόθηκαν σε ένα αγώνα ψευδο-intellectual σουρρεαλισμού, χωρίς να έχουν κάτι να “πουν”, πέραν ενός εύκολου και πολλές φορές ασυνάρτητου εντυπωσιασμού… Είναι κρίμα πάντως γιατί πολλοί είχαν εξαιρετική ποιότητα σχεδίου και φαινόταν ότι είχαν και αρκετή φαντασία και δημιουργικότητα!"

On recent happenings...

2009-01-15T09:18:00.005+02:00

Just my two cents on recent happenings and I want to shout about (in this wide web universe that almost noone can hear you scream).

The Athens Riots of December 6.
While there was a really good reason and really good ways to get the message accross it deterorated (in the usual Greek fashion) to the burning of innocent people's shops and cars. Although it is not certain how much of the burning is actually undercover policemen's work (there were some articles in the press, photos of hooded men coming out of policemen's lines, etc) it still is awful, mostly because human lives were in danger as well (For example along Alexandra's avenue, every shop/bank/super-market that was burned, was at the ground floor of a block of flats, with people living inside it).
Anyway, after all that, there was a wave of peaceful protests (sitting protests, take over of Acropolis, take over of radio and TV stations, etc) that were actually quite more to the point and got the message across in new and, sometimes even fun, ways.
Eventually, as all things in this universe, they died out as well.... but it was enough for some countries to promote their agentas, by labelling Greece as a "terrorist state", "a country in which there is a change of political system in progress" (!!), "a place of great uncertainty", etc... which I believe in every thinking man's opinion (yes, is the usual sohpistry argument) is complete bullshit. A brief period of unrest and (not so violent) protests can never be a source of "terrorism" or "change of the political system" in a country where people enjoy the life described below... (see below obviously). I am completely aware that during the course of history, events like the "French revolution" (that abolished and then very soon reinstated monarchy - you have to admire the French) did start from such kind of events. But it was a different era and people were REALLY suffering under a system of injustice and prejudice. (I recommend the novel "Tale of Two Cities" for a well written account of the era.

1 week after the riots:

Same road, 1 month after the riots:
The economical crisis in Greece
What economical crisis??? In Greece?? Hahaha!!! Lately i've been noticing the nationality of people working around me. It appears that in the 10-20% of taxis, 40-50% of the "Periptera" (don't know the english word for those big yellow little-house-stands on the street that sell all kind of small things, sorry), 50-75% of the stands in the weekly food market ("Laiki agora") and most of the construction sites and farms in the country are not Greeks.
So, WHERE ARE THE GREEKS WORKING???Am i the only one that thinks that in a period of crisis, people should not be picky about what work to do?? There are people raving about the unemployment, yet, one can most definitely see (if they just NOTICE a bit) that Greek people avoid any kind of "labour" job and gradually even jobs that have no 'prestige'. So, what gives? Do people prefer to starve than work?? I don't think one can blame the immigrants (legal or not) for taking over our jobs, since Greek people willing to do them do not appear to exist.
Of course, one could argue that "Hey, the immigrants work with a low pay, illegaly, being taken advantage of, without social insurance, etc", but this just brings me to my next point...
Corruption in Greece
I think it is a well known fact that the level of corruption in Greece is very high, indeed. People try to get away with as much as possible, they don't respect the laws (NOT EVEN THE ONES THAT ARE THERE TO PROTECT THEM - such as the red traffic lights), the state places illogicaly large taxes, because they know in advance that most people will avoid to pay them completely or to a large percent of it... etc, etc, etc...
And Greeks know all that!! And, well, you know, they just don't care. It is as if this situation is bound in our DNA. Even if there are some people shouting about it, it quickly gets "hush, hush, we will get you some illegaly benefits too". And this whole "let's make ourselves comfortable and promote our interests even on the expense of other people's rights" attitude just goes on and on and on...
And more to my second point : Economic crisis, yet the government announces more and more jobs at the public sector (of course without contests and such trifle matters). Economic crisis, yet the Greek people prefer to accuse the immigrants for stealing their jobs, than admit that it is they, themselves, that gave away the jobs to them by trying to take advantage of them (hiring them without social insurance and wages below the accepted minimum wages, etc).
Bottomline
And this boils down to... nothing~! What can one do about it? Should there be a revolution? Of what kind? How can one make an ethical revolution?? And what kind of revolution would that be that would go against people's interests and will??? Who would stage it???? The answers, in my opinion, are (in the same order as the questions): nothing, no, can't be, there is no ethical revoltion, non-existant and noone, and maybe it is for the better. The system in Greece is "stable"in a biological way (that means that even if some people try to make the system better or even different, they are doomed to fail and be assimilated in future generations) and it is an interesting experiment in the grand sociological sense. Only time (in a very large scale) will tell which system of society will survive in the long run. Who knows, maybe the corrupted system is the best for humankind afterall :-P

My new Blog!!

2007-12-25T18:07:00.000+02:00

I have created a new blog, with an entirely new purpose! It is a blog about my travel experiences, where I try to capture the essence of the experience I had in a certain city-location-country. Anyway, it's all about what made an impression on me, along with photos to emphasize. Starting off with Bratislava.

On Working, Part II

2007-12-25T10:17:00.000+02:00

Following my earlier post back in April , today, a day that is (supposed to be) a day off for workers in Greece, it seems fitting to write about the working conditions again.

Most of my friends are already working by now and through discussions with them I have come to the following conclusions about work in Greece:

Being paid for overtime is being systematically denied to the workers (meaning people who work in general) in our times. The companies estimate how much work one should be able to accomplish and DEMAND that one should fulfill this work in the set amount of time.

It makes no difference to them if their estimate is wrong, no difference if the work to be done depends on someone else's prior work and that this person might be late, no difference if the alloted time for the work is much more than the time you have in your disposal.

IF YOU FAIL TO COMPLETE THE WORK THEN IT IS YOU WHO IS INSUFFICIENT and nobody else's fault.

So, people work overtime, that is not considered overtime anymore, since it is the "alloted work hours for your work"! So, it is not unheard of for people to work even 19 hours per day, and still be considered that they worked only their 8 hours shift, since the extra 11 hours were due to them being insufficient to complete on time.

I don't know if it is only me that believes that this is just TAKING ADVANTAGE of us and NOT WORKING as work is meant to be.

As a final note for today, I want to mention the "right to go on strike". There was a huge strike in Greece the week before, about the changes that the government wishes to make to the pension system. Some of the companies that my friends work for proposed either that they should take the day as a leave or that they should work those 8 hours as 1 hour extra for 8 days, as if the strike never happened! Personally i think this is a load of bullshit! When people go on strike, they forfeit their work for the day and the money they would be paid that day, to protest. Making people work those hours and getting paid for them, or (as happened in another company) force the people to work unpaid overtime, because "due to the strike they are now behind in schedule" cancels the whole meaning of going on a strike, but i guess that's the goal behind this behaviour, isn't it?

On famous scientists

2007-12-18T19:09:00.000+02:00

Once more, i would like to state the obvious...

I was thinking today about the famous scientists, be they philosophers, mathematicians, doctors or anything else. My thoughts being that most of the most famous of them (meaning that they be known even to people that are not scientists of the same science themselves) belong to a time long long ago...

The most obvious explanation would be that scientists' work needs time in order to be verified, find uses and become famous. Another perspective would be that most of these scientists (Fourier for example) are so basic nowadays that are taught even in high-school, so it's expected for everyone to have at least heard of them.

What i'd like to point out is one more reason... how little their specialization was, or even indeed how little science had progressed at the time of the work of most of them (and i am thinking more along the lines of philosophers, mathematicians and chemists now). It was quite "easy" (easy, as in being scientist easy) for someone at the time, to take up a whole lot of science fields and work on them, as the existing knowledge was so little...

Imagine someone working on Possibility Theory today... there are so MANY branches only in the Statistics science that originated from Possibilities, that makes the task impossible... and how can one produce important and much recognized scientific work, when one has to work in such specialized fields???

Of course there are still in our days exceptions, like Goedel and Einstein and few more, but they were exceptional people and not the norm of our times, them being SO few being the proof.

On the developing countries

2007-09-08T07:00:00.001+02:00

I have been reading articles about the ex-"Third World", now called "developing countries" and it seems to me that they are set on following the path carved by the "developed countries", in all aspects: economy, environment, etc.

Which is not all that good, because, yes it is true, the developed countries are developed while the others aren't, BUT the path they chose to do so was not error-free. One would expect that countries that are developing now would study the path taken from the developed countries and make so without repeating the same mistakes.

Alas, and i am thinking more in the lines of environment economy and people, the same mistakes (sometimes with greater magnitude) are being repeated. The economy is usually strict capitalism with little in the way of social services, the environment is being sucked dry of resources with no care of replenishing or protecting and the people don't enjoy a social-care system.

It would be too easy to dismiss this situation as a result of the pressure and "advertisement" of a way of life applied by the big companies and the powerful countries, that need new markets to expand and manipulate.

However, this approach underestimates the human greed. Unfortunately it seems to me that people WANT to behave like that, even without the motivation put forth by the companies and the powerful countries. They tend to be arrogant and selfish when presented with the aspect of having "power" (whatever kind this power is) and that's why things turn out like that.

Anyway, lamenting about the cause will not get us a solution, but there is a limit to what any person can do...

About Farming in Europe

2007-08-19T12:43:00.000+03:00

It should be a well known fact, so i am only making a note here, just as a reminder of sorts: Europe is abandoning farming (at least traditional one) in favor of services. What that means is that the EU is funding the small farmers less and less (i can attest to that as my grandparents own olive oil trees and herd goats), thus discouraging them from practicing farming (unfortunately i have no knowledge what are the regulations about the "big" farmers and breeders and if they also get their funding reduced).

The goal being, in my opinion, for the EU citizens to work in works related to offering various services (financial, bureaucratic, etc), thus making the EU a service offering conglomerate of states. I guess it can't be helped, since third world and US farming is so much cheaper, producing much more, but i can't help but feeling that just cutting off these people from their life work is a bit "too much".

PS: (12/12): I have happened to read more articles about the situation. It appears that the decline of money given to farmers accross Europe is part of an international agreement, part of a WTO treaty. A treaty regarding the decline of money given to Agriculture in EU and US mostly, in the name of reducing their competitiveness against poor countries' farmers... It's a "my life, your death" world in the end...

On the use of medicine

2007-07-28T07:35:00.000+03:00

Medicine is the pinacle of the evolution of human technology, in the sense that it is the ultimate protective application of it. But, are all of them really useful??

What I refer to is antibiotics. When i was a little kid in the 80s there was a big "antibiotics craze" in Greece. Whatever symptoms you had for a prolonged period of time, you would get some antibiotic to get over it... the doctors would happily prescribe them and many people would get them even if the doctor had not done so!

But such a behaviour only leads to virii getting stronger, I personally have stopped taking any medicine (even painkillers that are mild medicine and without implications) unless it is REALLY necessary to do so. Even when i have a high fever (but not over 39 Cel.) I prefer to rest than take the medicine.

And the funny thing is that IT WORKS! RESTING, the one thing that is missing from our capitalized society -that always pushes us to do more and have less and less free time (I've written a previous post about that)- is the best medicine for those mild diseases and virii, yet we fail to acknowledge that, or -even worse- we fail to apply that... and this is just plain sad...

On Working, part I

2007-04-29T14:22:00.000+03:00

I heard recently that some of the EU "big heads" said more or less: "Gone is the time that people will only do one work and expect to get a pension from it. In this new world of competition, people will have to be competitive (aka work more)."

So, what is wrong with working nowadays?? More and more people are consumed by it. Wasn't it supposed to be our "bit of help" in the society? When did it become a chore or an obsession? It seems to me that after World War 2, workers of all trades got a good deal: they were much needed after all. So, they made powerful syndicates (for example, coal-miners in England), demanded and got many things from their employers. But, over the years things took a turn for the worse. Very simplistic, my views on why are below:

Gone is the need for so many people, as technology created far less (and more demanding in education) jobs than it cut off. Everyone who watches a factory nowadays and how they used to be, can verify that.

Going is the pension system, as the older people got much more than the next workforce could pay for. (And i stronly believe it is technology's and the new lifestyle's [less children per family] effect, and not the horrible lie that people live much longer nowadays [I will come to that point next time]).

Going are the benefits of the syndicates and steady jobs, as employers found "part-time work" out. It is a neat trick, where people are employed only for so long as they are needed, in small chunks of time, the benefits for the employer being the elimination of the need to offer benefits to the workers: no breaks, no meals, no syndication, etc.

Going as well are the strikes for better payments and work condition. There is such an influx of workers nowadays that the motto is "this is what i give you, if you don't like it go elsewhere, we will find people to work on it."! And how much truth this does carry... immigrants and people on the verge of poverty are always handy to exploit nowadays more than ever before.

And on top of all that, work is evangelized. "COMPETITION" is the word of the day. "We have to be more competitive. We must not be lazy. Work is good and will bring you many benefits". It is disheartening how much of the psychological research I read of all over nowadays is centered towards making people wanting to work more, either by feeling better in their workplace (which is not bad as an effect, I have to admit) or by minimizing their "need" of free time (by this i mean the parting of people from time-consuming experiences, such as reading books and into quick bursts of bubble happiness).

I was in Dachau Concentration Camp recently, which was a Work Camp for Hitler's political opponents when it first opened. On the door there is the following inscription:

"Arbeit macht frei", that means "Work will set you free"

Isn't it a marvelous coinicidence, how much this inscription matches what we are made to believe nowadays?

On justice, part I

2007-04-19T16:45:00.001+02:00

An anonymous ancient Greek "produced" the following proverb:

"Laws are made like spider webs. The little insects get caught but the big insects just break through."

So, apparrently even in older times: Laws do not justice make. Even if they are justful, in some cases they tend to be overlooked, bent, or applied in a way that is convenient to the "powerful" people -whatever kind of "power" they may have-. There might also be laws with exceptions, that can be misinterpreted or even conflicting laws. So, is there no total Justice to be had from laws and if no, why nd how can it be fixed? To answer this question, we must ask ourselves: "What is Justice" and "What are laws"?

I'd say Justice is an ideal state, and mostly subjective too (for example the arguments for and against capital punishment, some people argue that killing is the ultimate justice, others that you cannot become ourselves unjust in order to bring justice) and Laws are the rules by which a group of people manage to live together and are accepted by the majority of the group. So, in order for "laws to bring justice", the group of people -and even more their appointed law makers and law setters- must want exactly that and make laws to this purpose. I'm no sociologist, but i'd say that history shows us that pure Justice is *not* what people usually want in order to live together, even if pure Justice could ever exist.

What people in a group want, in my opinion, is to be able to live their lives "safely and relaxed". That translates easily into the "weaker" casts being fed the bare necessities, both in economy and justice so as not to be discontent and the "stronger" ones getting the lion's share, even in Justice. So, Laws will reflect this tendency, by being exactly that. Of course there is the issue of laws eing just, but the "justice control system" being weak and corrupted, but this is a topic for the second part.

On Marketing, part II & On Banking, part I

2007-03-23T14:57:00.000+02:00

Today, I received an advertising postal mail from a bank (does not really matter which, they are all alike), with a huge "5,x %" on it!

Inside there was this announcement: "Make a 3-month 'no-withdraw' account in our bank with 5,x % investment rate* for deposits beween 10.000 and 150.000 euros!". First of all, let me make clear thar investment rates in Greece are well below 1% right now, so it IS a big deal.

Anyway, I wish I had that much money in the beginning, but then I noticed two other points.

First of all, right below these huge letters, in 'normal print' stood: "After these 3 months, your moeny will be put in an account in our bank with high investment rate". What exactly the bank considers a 'high rate' is beyond me, but I would bet it would not be over the 1% threshold.

Moreover, there was this star (*) right next to the investment rate, that led to the bottom of the letter, where in small print "Only valid for transfer of moeny from other banks". So, if I happened to have these money lying around (I wish) i could not just use this account. I should deposit the money in another bank and then transfer to this one. Considering the fees for doing that however... it is not to the client's interest..!

So, in effect, the whole "offer" is a new trick from the bank marketing to take the "medium-range" clients away from other banks, and it is employed by most of the banks, not the one that sent me only... One could think that "I will do bank-hopping. Just carry my money from bank to bank and take advantage of it.". Needless to say, banks have already thought of that: The fees to transfer money and the terms on how much you can transfer after an amount of time has passed, protect them from this kind of behaviour.

On Marketing, part I

2007-03-20T23:13:00.000+02:00

Recently while reading a magazine, i "stumbled" on a Coca Cola advertising bulletin, about its new product "Coca-Cola Zero". This is what it was written on it more or less: "The brand new Coca-Cola Zero reached Greece in an attractive black packaging with zero sugar. Its dynamic appearance calls to the modern male man to enjoy life intensely and with passion without constraints. Now the male audience has its own refreshment drink that follows him in a life full of experiences, in which 'he can live adventures without getting into adventures(trouble?)'! ... The new refreshment is targeted to those young men who enjoy their economical autonomy and target for a career, without compromising, without leaving out dynamic persons of every age and gender!"

Now, let's sit back for a moment and analyze what this says of our society...

1. The product is advertised as "having attractive packaging and zero sugar". So, what really matters is not the product itself and its nutrition value but the packaging and the absence of sugar (I can bet it is replaced by sweet chemicals, and "god knows" what their long-lasting effect is).

2. The packaging of the product is being identified with our life style, that is the appearance of energy.

3. The motto used: "live adventures without getting into adventures" I personally think it is pathetic, though it reflects the Greek lifestyle. It is the avoidance of responsibilities for our actions, being lazy and taking the easy way out.

4. So, after having presented the drink as an attractive package, it goes on to appeal to their (real?) target group: "capitalism men": career men, people who only think of their work and so have no time for "real" adventures, and it all comes into focus.

5. In the end, I guess they saw fit not to leave out women and children and old men, but still they only pass as a reference and of course ONLY if being "dynamic" enough.

It appears, that "Coca-Cola Zero" is targeted to male career men, but why? Why not the good old "Coca-Cola Light"? The difference is only 1 calorie per 500 ml, practically zero. Could it be that they marketed it so aggressively on women? Could it be that they KNOW that women and children are already a "done deal" and no need to go after, even though they so clearly leave them out on the bulletin?? I am in no position to know, and I think noone else dows except for the marketing "big heads" of Coca Cola.

Still, it is intriguing to see the current state of civilized society so nicely reflected in the ads of its most widespread drink.

On the existence of blogs

2007-02-28T16:26:00.000+02:00

It is still hard for me to decide wether the existence of blogs is a big mistake or a big step towards a big mistake.

At first glance, giving everyone the right to express themselves publicly appears to be a good thing: no more centrally controlled information, "everyone gets to be a reporter" (newspapers love this as they have founda source of free workers), a multitude of opinions, exchange of thoughts leads to advancement, etc

BUT --and there is always this big bad but-- what we really have right now is: centrally controlled blog-o-sphere, "everyone is NOT qualified to be a reporter" -> more likely everyone gives a biased subjective opionion on sth with no apparent need to give excuses (and that is the difference from the *real* reporters and not the skill as some say IMHO), an excess of opinions, exchange of biased opinions lead to fights and polarization etc

Why have we come to this? Why such a noble and useful idea turned into this chaos? I honestly don't know and the sociologists are the onlny ones who can give a justified answer that, but my money is on the same cause that led other similar noble ideas to waste: Flawed Nature of Human Nature.

On the bright side, blogs are largely ignored so far. Many, like mine (i hope) are destined by their own subject, style and lack of marketing on the author's part to be read by very few people and never gain in popularity and many more are simply "lost" in the sea of information, because as someone put it rather nicely somewhere: "If everyone is busy writing, who is going to read?".

Especially in languages like Greek, that not many people who know the language are online, blogs exist in a "ghetto-like" state. Ignored by people who don't know Greek, not enough native readers online to sustain them, so the Greek blog-o-sphere tended so-far to consist of people who were both writers and avid readers, a closed circle with few exceptions.

So, the million dollar question is: Since you write all that, why still have the blog? And the simple answer is: Flawed Human Nature :-) I am not perfect, neither.

The Site is back up!!

2007-02-09T23:20:00.000+02:00

I have found a new place to host my old site, click the post title to go there! (It's my DSL's provider web-space). So, the site is back up, minus the "make the professors talk" page, because php is not supported, only plain old HTML.. :-(

Anyway, I know i have to make it nicer someday soon, and get rid of the old trip-comments that is there (the new is here on the blog now) but "real life" comes first... ;-)

I have also put up the links to my science-fiction nouvelles on the left, now that they are hosted somewhere! (if you want more info about them please visit my site page (GR only i am afraid).

Travel Experience

2007-02-08T10:20:00.000+02:00

Lately I have travelled quite a bit. I just love travelling around. This is a summary of my experiences from my travels so far. Please mind that, except for Vienna and Austria that i lived for some time, for all the other cities-countries are only observations from small trips. So, this is not a GUIDE, it is more like what stroke as odd to a passing traveller, and is completely subjective.

VIENNA, AUSTRIA (lived in Vienna for 4 months with Socrates-Erasmus programm and travelled around Austria cities a lot)

First thing that strike me as odd were the drivers. They are very very kind and slow!! (the exact opposite of Greece). They always stop for you to cross the street, not only when you do it (even if it's on red light) but also when they think you want to do so! Pedestrians on the other hand, always cross the road on pedestrian crossings and almost never on a red light. The second shock came with the Mass Transit Media (buses, trains, etc)! The doors have to be opened manually when they stop! One minus to them, is that when they stop for some reason, they only make an announcement about it when they are about to go, and you are left pondering what goes on... (well, the Austrians don't seem to care, but to me it was hell... :-)! Another odd point for me was the excellent infrastructure for bicycles but I think that relatively few Viennese use them, due to the most excellent tram (Strassenbahn) system. Taxis operate on a pay-per-distance tariff, but they are expensive. Trains were my biggest concern though, although they are very good and clean, they were always late.

As far as sound is concerned, Vienna is a most quiet city! Even the ambulances and police don't sound their siren, unless they want to pass a crossroad! (n Greece they seem to do it, even for fun sometimes). Onto pets, many people seem to have dogs, but they are mostly of a good breed, unlike the "kopritis" breed in Greece :-), and I did not notice any stray animals! (They could not survive the harsh winter anyway :-S ) .

Shopping... super-markets are everywhere. Never seen a greater density of them, than in Austria. There seems to be one in every second corner of the street... and there is no rounding at all, on the prices and every last change is given! Cigarettes have a minimum price of 3 euros! (thankfully i do not smoke ;-). The odd for me was that you have to have your own (plastic/paper) bags or pay for them!! (It is good for ecological concerns, BUT if I happened to have bags from that super-market they asked me to pay for them, thinking I had just bought it...)

Rounding off, the oddest thing for me was that in class, when you want to ask a question you knock on the desk (instead of raising your hand). Furthermore, at the end of course everyone knocks on their desk (so no more questions are asked?)!!

Women in Vienna seem to wear mostly pants and long skirts in their everyday life, rather than mini-skirts and dresses. The main trend (Spring 2006) was solarium, with solarium-studios apparently everywhere. Most trendy women already looked blackened (still some are white around the eyes, maybe cheap solarium??)

GERMANY I (Dresden, Leipzig, East Berlin [no time for West, too :( ] - one week holiday)

The main theme seemed to be rebuilding. Everywhere and anywhere, something was being rebuilt, the sound of construction being everywhere. As far as traffic is concerned, the drivers were good, and there were many-many bikes, and a robust but expensive train network. I would like to stress out that in Dresden, they seemed to care more for bikes than for pedestrians! (There are sidewalks with no room for pedestrians to walk, because of the bike-ways!! This is plain sad...). Stray animals were not noticeable, but all homeless people had a dog with them, I think that is a good thing to do.

Don't have many things to add about Germany. Berlin was like a small Athens, but bit better, the women, doesn't matter if blond or brunette, look good and the food was good and significantly cheaper than Vienna (I did not expect that to be honest)! Also, the countryside looked magical at times.

GERMANY II (Munich, Neuschwanstein - 4 days holiday)

A beautiful part of Germany, full of pretty landscapes and traditional stuff. But also VERY LARGE blocks of flats (i stayed in a block with 180!! flats). Overall, Bayern (Bavaria), struck me as quite different from Saxony (Dresden and co.) and very beautiful. The women were also quite beautiful here!

Oh, and Neuschwanstein Castle was "magic"! ;-)

BRATISLAVA, SLOVAKIA (1-day excursion)

Can't say much from an 1-day excursion.. the city is beautiful but very small, the drivers seemed as bad as the Greek ones to me, driveing fast without paying attention to pedestrians and the mass transit system was plain OK.

PRAGUE, CZECH REPUBLIC (4-day trip, during Orthodox Easter 2006)

Let's admit it: the center of Prague is very beautiful! Perfect for romance, too! The first thing that striked me as odd however was the vast numbers of Italian tourists!! Lots and lots and lots of them! So many in fact that many store-owners greeted us with Italian phrases first!! That made the city quite noisy, but the worst were the Greek store-owners: The only stores with really loud music playing! :-(

Drivers were OK, driving fast but not noticeably recklessly, the tram system was very efficient, and I did not notice any stray animals. But, there really are many pick-pockets. I was "attacked" as well my first day there! They were very clever as a team, and seem just like other tourists, but with care nothing can be stolen from you ;-).

The food was good and at Greek prices, but restaurants closed rather early. So, thank god for 24-hour super-markets!! Really saved our life one day! ;-). Finally the women were just as the rumours say: stunning!

BUDAPEST, HUNGARY (4-day trip during Orthodox Easter 2006)

The city is beautiful too, but the beautiful buildings and sightseeings are spread all over the city and not only the center, in that sense being better and greater than Prague. Apart from that however the city is as dirty as Athens... (and not nearly as romantic as Prague). On the contrary, the hot baths are great!!!

Food was really cheap and great! The drivers drive fast here as well and the mass media transit system is good. However, I noticed that there were very few motorcycles (next to none).

ENGLAND & LONDON (7-day trip around England @ April 2006, 7-days in London, November 2006)

The countryside is absolutely beautiful!! Green grass everywhere and filled with "we have photocopy houses" little towns. And did i mention lots of grass? The small cities were very nice, too and great for walking around. The bus and trains system runs good and is convenient, but it is very expensive (almost makes Germany look cheap). But, the drivers are the worse I have encountered in Europe, fast and with no remorse.

Now, onto London:

Bad things first:
I found it very hard to find small independent stores. Everything seems to belong to a big chain, except in some far-off neighbourhoods! :-( Furthermore, CCtv is everywhere! Announcements are all over the place, both sound and in text Damn, it almost made me afraid as well... Is all that really neccessary?? Maybe I'll write sth on the politics of terror at anothe article... maybe not :-)
Finally, sth that is bad for me: The people are extremely polite! "Why is it bad?" one might ask. "This makes society work". Because it's a politeness that is cold and fake and it shows, especially for someone coming from "the country of the rudes". "So why aren't you happy to find politeness?" one may ask. "BECAUSE THIS IS NOT REAL POLITENESS!!" is my reply. "It is just a way to get along and it shows, for example, when someone stumbles or gets hurt on the street" and i believe that in the long run it will harm their society. Anyway, the city is too expensive as well, but anyone knows that, I am sure.

Good things later:
The city is a paradise for photographers. It's huge and got everything: dirty and bleak neighbourhoods, nice and clean, formal and loose, parks and industrial places... Lots and lots of different faces (unlike Athens)... Plus a paradise for food. Food from around the world, mostly at very good prices (for England standards), perfect! The super-markets are OK but there is not enough variety in the smaller ones... IMHO.

Oh, and the (mostly mindless) grand musicals are great entertainment too (something like Hollywood for theatre)... I was really awe-struck!! It is sad however that there seem to be less theatres than in Athens, that is half the size... Finally, women are very beautiful too (up to a certain age it seems...), especially (I didn't believe I would ever say this, not for racist reasons, but for pure likings) the black ones.

Intro to myself

2007-02-06T09:37:00.001+02:00

Hello and welcome to this new blog.
First of all I'd like to tell you a few things about myself, mostly because I think it is not ethical that people write stuff on blogs, hiding behind their apparent "anonymous" status.

You can find most stuff in my profile, but works speak louder than words and this is a list of my work on the internet:

I love photography, you can find most of them at Flickr, where you can also see my second favorite hobby: cooking (there is a photo set with what i have cooked).

I have also dipped my toes in amateur movie making, the result being the movie: "Click Here (to enter movie title)", a mix of the Matrix, Lord of the Rings, zombie movies and 70's kung fu films, made possible with friends from the University. It was a great experience if nothing else.

(You can find the links on the left. For the clips, knowledge of Greek is suggested. For the movies and making of required)

I am also into Science Fiction writing (and reading of course). I have written 6 nouvelles so far (5 in Greek, 1 in English), which I will try to upload somewhere. Recently one of them was published in the Greek Sci-fi magazine "Universal Pathways"!

That is all about me for now I guess. Now that everything's in order, I should try to get it on with this blog ;-)