A purely personal blog, with purely personal opinions, about life, the universe and everything.

Feb 21, 2011

Η Καπιταλιστική Επανάσταση (Διήγημα)

[Sorry to all my foreign friends, but this post will be in Greek. It is a short story I have written].

Ακολουθεί ένα διήγημα που έγραψα πριν αρκετό καιρό.Το αξιοπερίεργο με αυτό το διήγημα είναι ότι πολλοί που το διάβασαν και ήταν αριστεροί με κατηγόρησαν ότι είμαι δεξιός, ενώ πολλοί που ήταν δεξιοί ότι είμαι αριστερός. Το διηγημά έχει γραφτεί επίτηδες με ασαφή τρόπο, γιατί η ουσία του δεν είναι να αναδείξει τον ένα ή τον άλλο χώρο, παρά μόνο να δει μια "αν ίσως" εναλλακτική πραγματικότητα. Enjoy.

Παρέχεται με άδεια χρήσης  "Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή " CC BY-NC-SA . Από το επίσημο site: "This license lets others remix, tweak, and build upon your work non-commercially, as long as they credit you and license their new creations under the identical terms."Εν συντομία, όποιος θέλει μπορεί να το χρησιμοποιήσει αυτό ή τον κόσμο του ως βάση για δικό του, να το τροποποιήσει κτλ αρκεί να αναφέρει ότι είμαι ο αρχικός δημιουργός. Α, και δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί το δημιούργημα εμπορικά και πρέπει να το γράψει υπό την ίδια ακριβώς άδεια χρήσης.



Η Καπιταλιστική Επανάσταση

Κακούρης Σπυρίδων


1. Επιλογή

«Γεια σου Τζακ!!» Η βαριά, όλο βαρεμάρα, φωνή ήταν μοναδική στη γειτονιά. Δεν ήταν ανάγκη να γυρίσει να δει ποιος τον καλούσε και, για να είναι ειλικρινής, ούτε ήθελε.
«Γεια σου Μπιλ!» είπε και συνέχισε να επισκευάζει το αυτοκίνητό που είχε μπροστά του. Η δουλειά πάνω απ’ όλα, τουλάχιστον πάνω από τους ενοχλητικούς.
«Μεθαύριο έχεις ρεπό, έτσι δεν είναι;»
‘Τι θέλει πάλι ο μαλάκας;’ Γύρισε το κεφάλι του για να αντικρίσει τα ‘εκατόν πενήντα κιλά κρέατος’, γνωστά και ως Μπιλ, να τον κοιτούν με μια έκδηλη, πλην όμως αδιάφορη για αυτόν, αγωνία. «Όχι Τζακ, μεθαύριο είμαι στην καθαριότητα, το ρεπό μου είναι αύριο. Νομίζω ότι μεθαύριο έχει ρεπό η 17.10.50».
«Ναι ε;» ‘Άντε, φύγε, μαλάκα.’ «Συγγνώμη που σε ενόχλησα σύντροφε!»
«Δεν πειράζει σύντροφε!» ένα ψεύτικο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του Τζακ, ενώ μέσα του καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε και πάχυνε ο σύντροφος.

Ο Τζακ δεν ήταν κακός. Απλώς δεν άντεχε άλλο τον κόσμο στον οποίο ζούσε. Δεν άντεχε τους κανονισμούς, δεν άντεχε τα καθήκοντα, δεν άντεχε τις συνελεύσεις, τα συμβούλια, τις αποφάσεις από κοινού και πάνω απ’ όλα δεν άντεχε να μοιράζεται! Τίποτα από όλα αυτά δεν τον εξέφραζε. Από την εφηβεία του, όταν διάβασε για πρώτη φορά τα απαγορευμένα επαναστατικά συγγράμματα του Γκέιτς, είχε πειστεί ότι κάποια στιγμή στην ιστορία του ο κόσμος είχε πάρει μια πολύ λάθος στροφή.

Ο Γκέιτς ήταν οικονομολόγος που έζησε πριν από περίπου πενήντα χρόνια και είχε αναπτύξει ριζοσπαστικές απόψεις για το πώς θα έπρεπε να είναι οργανωμένη η οικονομία και κατ’ επέκταση η κοινωνία. Λόγω των απόψεών του κυνηγήθηκε όσο κανένας άλλος και οδηγήθηκε στο περιθώριο. Η πτώση του από επίτιμος οικονομολόγος σε κοινό εγκληματία, για το επίσημο κράτος τουλάχιστον, για τους οπαδούς του η πορεία του ήταν ανοδική από συμβιβασμένος πολίτης σε επαναστάτη, ολοκληρώθηκε με την οργάνωση του πρώτου αντάρτικου πόλεων, των «Κίτρινων Ταξιαρχιών». Τελικά σκοτώθηκε, ηρωικά σύμφωνα με τους οπαδούς του, σε μια αποτυχημένη βομβιστική επίθεση στο περιφερειακό συμβούλιο της πολιτείας της Νέας Υόρκης.

Αυτός και άλλοι μετά από αυτόν, αποτελούσαν τα ινδάλματα του Τζακ, τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι θεωρίες τους περί μιας φιλελεύθερης οικονομίας, όπου η αγορά θα ήταν αυτορρυθμιζόμενη και μιας κοινωνίας όπου θα υπήρχαν δυνατοί και αδύνατοι, πλούσιοι και φτωχοί, ανάλογα με τις ικανότητές τους και την τύχη τους ήταν το ευαγγέλιό του. Όμως, μέχρι οι επαναστατικές ομάδες να ανατρέψουν το καθεστώς, έπρεπε να κρύβεται και να λειτουργεί όπως όλοι οι άλλοι. «Σαν ένα μικρό ανόητο μυρμήγκι», όπως το είχε θέσει ο μεγάλος Ιάπωνας αγωνιστής Νισιγιάμα.

«17.10.13» η φωνή αυτή τη φορά ήταν επίσημη και αυστηρή και τον καλούσε με το επίσημο όνομά του. Σηκώθηκε αμέσως όρθιος.
«Μάλιστα σύντροφε;» Ήταν μία αστυνομικός που του μιλούσε αυτή τη φορά. Δεν ήταν δυνατόν να τον είχαν ανακαλύψει, έτσι δεν είναι; Πάντα κινούταν πολύ προσεκτικά και οι συναντήσεις του με τα άλλα μέλη της φράξιας ήταν όσο πιο αραιές γίνονταν. «Μάλιστα συντρόφισσα αστυφύλακα;» της είπε. ‘Ψόφα αδίστακτο όργανο του νόμου.’ είπε από μέσα του.
«Σύντροφε, είσαι πολύ τυχερός. Κληρώθηκες να είσαι ο επόμενος τοπικός αντιπρόσωπος σε όλα τα συνέδρια αυτής της Κυριακής.»
«Μεγάλη μου τιμή συντρόφισσα!» είπε, χαμογελώντας. Η πρώτη φάση του σχεδίου τους για την ανατροπή του καθεστώτος είχε στεφθεί με επιτυχία από ότι φαίνεται.
«Μην ξεχάσεις να μελετήσεις τους Κανονισμούς Δεοντολογίας του Εκπροσώπου. Σε χαιρετώ σύντροφε. Ζήτω ο λαός.» είπε και σήκωσε τη γροθιά του στον επίσημο χαιρετισμό του έθνους.
«Ζήτω ο λαός σύντροφε.» είπε και επανέλαβε και αυτός το χαιρετισμό, προσπαθώντας να φανεί ενθουσιασμένος. ‘Σε δύο μέρες θα είσαι νεκρή, καριόλα!’.

2. Καθεστώς

Αφού τελείωσε την εργασία του, έκλεισε το μαγαζί και γύρισε στην πολυκατοικία που έμενε, στη διασταύρωση της οδού Ομόνοιας και της 3ης Λεωφόρου. Ένα κτίριο καθόλου διαφορετικό από τα γύρω του κτίρια. Απλώς ένας μεγάλος όγκος από μπετόν, με πολλά μικρά, πανομοιότυπα μεταξύ τους, παράθυρα και μπαλκόνια να τον διακοσμούν εξωτερικά. Ξεκλείδωσε τη βαριά μεταλλική πόρτα της εισόδου και μπήκε στο ασανσέρ.

«Συμμετέχετε ΟΛΟΙ, σαν μια γροθιά! Είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΕΥΘΥΝΗ σας!!» έγραφε η μεγάλη αφίσα για τη μεθαυριανή συνέλευση, με κύρια απεικόνιση χεριά σφιγμένα σε γροθιά να υψώνονται στον αέρα. «Κάντε τη δημοκρατία μας πιο λειτουργική με τη συμμετοχή σας!» ‘…σιγά τη δημοκρατία που έχουμε’ σκέφτηκε ο Τζακ, καθώς το ασανσέρ σταμάτησε στον όροφό που βρισκόταν το διαμέρισμά του. Βγήκε, και έστριψε δεξιά, σε έναν υπερβολικά μακρύ, κλειστοφοβικό διάδρομο, με πανομοιότυπες πόρτες διάσπαρτες και στις δύο πλευρές του. «Δημοκρατία που είμαστε όλοι ίσοι και έχουμε όλοι λόγο, είναι δημοκρατία για τους αδύναμους», είχε γράψει ο Νισιγιάμα. «Η δημοκρατία πρέπει να είναι αντιπροσωπευτική με ειδικούς, τους πολιτικούς, να την αναλαμβάνουν προς όφελος όλων. Ο απλός λαός δε θα έπρεπε να ασχολείται » συμπλήρωνε ο Γκέιτς. ‘Και τι έχουμε τώρα; Άμεση δημοκρατία. Πολίτευμα για τα …’

Μια πόρτα άνοιξε με δύναμη στα δεξιά του, ένας νεαρός βγήκε από αυτή, την έκλεισε με δύναμη και έφυγε τρέχοντας, ενώ η μητέρα του ακόμα του φώναζε μέσα από το διαμέρισμά στο οποίο έμεναν. Ο Τζακ αναγνώρισε τη φιγούρα που έτρεχε στο διάδρομο πίσω του, ήταν ο Χα0ς, συχνό μέλος στις συγκεντρώσεις της φράξιας. ‘Ο κόσμος είναι μικρός και είμαστε πολλοί.’ σκέφτηκε αυτάρεσκα. ‘Σύντομα θα έρθει η αλλαγή!’ Βρήκε την πόρτα με τον αριθμό 13 και, αφού πήρε το πακέτο που ήταν αφημένο στο πάτωμα δίπλα σε αυτή, μπήκε μέσα. Το διαμέρισμά του ήταν μικρό, άλλωστε ήταν διαμέρισμα για ένα άτομο, και ήταν σίγουρος ότι ήταν το ίδιο με όλα τα άλλα διαμερίσματα ενός ατόμου στην πολυκατοικία του, στη γειτονιά του, ίσως και σε όλη την πόλη. ‘Τι αδικία!’, σκέφτηκε για πολλοστή φορά, ‘Είναι δυνατόν εγώ να έχω το διαμέρισμα με την κινητή ντουλάπα; Είναι δυνατόν να διαιωνίζεται αυτή η μαλάκυνση;’ Με αργές κινήσεις άνοιξε το πακέτο που του είχαν αφήσει έξω από την πόρτα του και έφαγε το κρύο πιάτο φακές που είχε μέσα. Εντελώς άνοστο, ήταν σίγουρος ότι σήμερα μαγείρευε η γριά στον πρώτο. Πάντα τα φαγητά της ήταν ή πολύ αλατισμένα ή εντελώς άνοστα. ‘Απλώς δεν έχει συναίσθηση του τι σημαίνει να δίνεις γεύση στη ζωή σου. Άνθρωποι σαν και αυτή μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση! Και στο κάτω-κάτω, τι να το κάνεις το δικαίωμα να έχουν όλοι φαγητό αν είναι περιορισμένο και άνοστο;’

Δεν είχε καμία όρεξη να δει τηλεόραση. Σκέφτηκε ότι ‘Θα έχει πάλι τα γνωστά τραγούδια ενότητας και ομοψυχίας ή κάνα χαζό σώου.’ Οπότε, αποφάσισε, για πολλοστή φορά και παρά την αηδία που του προκαλούσε, να ρίξει μια ματιά στον «Κανονισμό Δεοντολογίας του Εκπροσώπου», απλώς για κάθε ενδεχόμενο. Πήρε το χοντρό καφέ τόμο με τα επίχρυσα γράμματα Κ.Δ.Ε. από τη βιβλιοθήκη του, ξάπλωσε στο κρεβάτι του και τον άνοιξε στην πρώτη σελίδα…

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 1.
Το πολίτευμά μας είναι άμεση δημοκρατία. Όλοι πολίτες της χώρας, χωρίς καμία εξαίρεση, έχουν δικαίωμα να πουν την άποψή τους, να την υποστηρίξουν και να ζητήσουν την ψήφισή της στα διάφορα συμβούλια και αντίστροφα, τα μοναδικά όργανα ψήφισης νόμων, διαταγμάτων και έκδοσης αποφάσεων είναι τα διάφορα συμβούλια πολιτών.

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 2.
Συμβούλια πολιτών, ορίζονται ως οι συνελεύσεις των πολιτών, που γίνονται κάθε Κυριακή, είτε με φυσικό είτε με ηλεκτρονικό τρόπο, για τη συζήτηση προβλημάτων, την πρόταση και ψήφιση λύσεων.
Ορίζονται τέσσερα είδη συμβουλίων:
2.1. Τοπικά, τα συμβούλια της γειτονιάς. Γίνονται το πρωί.
2.2. Πόλης, συμμετέχουν οι εκπρόσωποι από κάθε Συμβούλιο Γειτονιάς της πόλης, για θέματα που αφορούν την πόλη, αν υπάρχουν. Γίνονται το μεσημέρι.
2.3. Περιφέρειας, συμμετέχουν οι εκπρόσωποι από κάθε Συμβούλιο Πόλης της περιφέρειας, για θέματα που αφορούν την περιφέρεια, αν υπάρχουν. Γίνονται το απόγευμα.
2.4. Χώρας, συμμετέχουν οι εκπρόσωποι από κάθε Συμβούλιο Περιφέρειας της χώρας, για θέματα που αφορούν τη χώρα, αν υπάρχουν. Γίνονται το βράδυ.

Προσοχή: Η συμμετοχή στα συμβούλια δε σηματοδοτεί αργία από την κάθε είδους εργασία. Μόνο για όσους συμμετέχουν στα συμβούλια πόλης λογίζεται ως η μέρα προσφοράς στην κοινότητα για την ερχόμενη εβδομάδα. Για όσους συμμετέχουν στα συμβούλια περιφέρειας ή/και χώρας λογίζεται ως η μέρα προσφοράς για τις ερχόμενες δύο εβδομάδες. Η μέρα προσφοράς της μεθεπόμενης εβδομάδας μετατρέπεται σε δεύτερη μέρα αργίας.

Όλες οι αποφάσεις παίρνονται από τα συμβούλια αυτά και μόνο από αυτά. Μόνη εξαίρεση, οι περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, όπως αυτές έχουν οριστεί από τα συμβούλια, οπότε τις αποφάσεις λαμβάνουν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των συμβουλίων ή, αν δεν υπάρξουν, οι αντιπρόσωποι της τελευταίας Κυριακής πριν την κήρυξη έκτακτης ανάγκης.

----****----

Αυτό, το τελευταίο σημείο, ήταν το σημείο-κλειδί στο σχέδιο τους για την κατάλυση του πολιτεύματος. Ένιωσε να τον κυριεύει η ανυπομονησία…

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 5.
Οι εκπρόσωποι των συμβουλίων κληρώνονται μια ή δύο μέρες πριν το συμβούλιο και η απόφαση της συμμετοχής τους, τους κοινοποιείται μέσω των …

----****----

Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί άλλο. Το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν η ερχόμενη μέρα. Η λύτρωση ήταν πλέον τόσο κοντά… Άφησε το βιβλίο και κοιμήθηκε, ονειρευόμενος μια καλύτερη μέρα.

3. Συνομωσία

Το επόμενο πρωί, αφού ολοκλήρωσε την καθημερινή του ρουτίνα: πρωινό, γυμναστική, ντους, κατευθύνθηκε προς το κέντρο της πόλης. Φαινομενικά ήταν ένας ακόμα εργένης που είχε βγει για να κάνει ψώνια στο ρεπό του, αυτό έλεγε σε όσους τον συναντούσαν τουλάχιστον και ήλπιζε ότι γινόταν πιστευτός. Ο πραγματικός του σκοπός όμως ήταν να συναντήσει τα υπόλοιπα μέλη της «Φράξιας Κίτρινος Οκτώβρης», η τελευταία τους συνάντηση ως Φράξια, αν όλα πήγαιναν κατ’ ευχή.

Έτσι, κατέβηκε στη στάση του τραμ «Κέντρο», μπήκε σε μερικά μαγαζιά όπου αγόρασε και μερικά από τα προϊόντα…
«Ευχαριστούμε σύντροφε. Στο επανειδίν!» ‘Ψόφα πιόνι.’
…από αυτά που δικαιούταν να αγοράσει αυτό το μήνα για να κρατήσει τα προσχήματα. Περπάτησε μέσα από τις πολύβουες λεωφόρους, σε ολοένα και πιο μικρούς δρόμους, στενά και σοκάκια, με ολοένα και περισσότερα σκουπίδια στους δρόμους και αυξανόμενο αριθμό περίεργων φιγούρων στις σκιές, μέχρι που έφθασε στη «γειτονιά 42».

Η γειτονιά αυτή της «πόλης 17» ήταν ξακουστή πέρα από τα στενά όρια της πόλης τους και είχε αναφερθεί πολλές φορές στο περιφερειακό συμβούλιο, για «το συνωστισμό ανήθικων και κακόβουλων στοιχείων που δυσχεραίνουν τη λειτουργία της δημοκρατίας μας», καθώς και λόγω των διάφορων αντιπολιτευτικών ταραχών που συνέβαιναν κατά καιρούς. Δε θα ήταν παράτολμο να πει κάποιος ότι η γειτονιά αυτή ήταν ‘κράτος εν κράτει’ και ήταν ίσως η μοναδική γειτονιά της χώρας που είχε χάσει, προσωρινά σύμφωνα με το επίσημο διάταγμα, το δικαίωμα να ψηφίζει στο συμβούλιο της πόλης.

Σε αυτή τη γειτονιά, μακριά από τον έλεγχο των θεσμών, σε ένα κτίριο που κάποτε ήταν ένα εντυπωσιακότατο μεγάλο μπαρόκ θέατρο και μια από τις τουριστικές ατραξιόν της πόλης, γινόταν η τελευταία συγκέντρωση της οργάνωσης «Κίτρινος Οκτώβρης» ως φράξια, προτού γίνει το «Κίνημα Απελευθέρωσης Κίτρινος Οκτώβρης». Με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με μάσκες, για κάθε ενδεχόμενο, προχώρησαν όλοι στην πλατεία του θεάτρου, όπου και κάθισαν σε τυχαίες θέσεις. Δεν ήταν πάρα πολλοί, όμως ο Τζακ ήξερε ότι είχαν γίνει και θα γίνονταν και άλλες συγκεντρώσεις σε άλλα σημεία της Γειτονιάς 42. Η αποκέντρωση ήταν ο καλύτερος μηχανισμός αντισύλληψης που είχαν στη διάθεσή τους. Ο αρχηγός τους, γνωστός μόνο ως Καπιτάλ1, φορούσε μάσκα με τα χαρακτηριστικά του Μεγάλου Επαναστάτη Γκέιτς. Αφού τους χαιρέτησε με το χέρι σηκωμένο ψηλά, αλλά, σε αντίθεση με τον καθιερωμένο χαιρετισμό, την παλάμη σε ευθεία και όχι σε γροθιά, έβγαλε τον παρακάτω λόγο:

«Ελεύθεροι άνθρωποι,
είμαστε εδώ σήμερα για να αποχαιρετίσουμε το σάπιο κουφάρι της άμεσης κομμουνιστικής δημοκρατίας!» Φωνές τον διέκοψαν προς στιγμήν. «Από τη Δευτέρα, η χώρα μας θα είναι η δεύτερη μετά την καπιταλιστική Ιαπωνία, όπου οι άνθρωποι θα είναι πραγματικά ελεύθεροι! Ελεύθεροι να μορφωθούν, να δουλέψουν, να διασκεδάσουν, όπως αυτοί θέλουν!!» Νέες φωνές, νέα διακοπή! «Τέρμα τα υποχρεωτικά οχτάωρα, τέρμα οι υπηρεσίες στην κοινότητα, τέρμα τα συμβούλια πολιτών στα οποία αποφασίζει η μάζα των άσχετων, τέρμα η ισοπέδωση των πάντων.». Η διακοπή τώρα ήταν πολύ μεγαλύτερη, τόσο σε διάρκεια όσο και σε ένταση. «Είναι πλέον ορατή η μέρα που θα έχουμε μια κοινωνία, όπου με την πολιτική θα ασχολούνται μόνο οι επαγγελματίες, όπου ο καθένας θα κάνει μόνο το επάγγελμα το οποίο θέλει, όπου οι καλύτεροι θα ανταμείβονται όπως τους αξίζει, όπου…»
«ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ!! ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΗΡΕΜΑ, ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ!». Η ήδη μπάσα φωνή ήταν ενισχυμένη από μεγάφωνο και αντήχησε στους διαδρόμους και τις αίθουσες του θεάτρου.
«Συν-ελεύθεροι άνθρωποι, μην πανικοβάλλεστε. ακολουθήστε τις προδιαγεγραμμένες εξόδους διαφυγής και να θυμάστε ότι τη Δευτέρα θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα για όλους μας!» είπε ο Καπιτάλ1, ενώ οπισθοχωρούσε προς κάποιο μυστικό πέρασμα. Ο Τζακ, σύμφωνα με το σχέδιο διαφυγής που ήταν από τα πρώτα πράγματα που μάθαινε κάθε νέο μέλος, κατέβηκε σε ένα υπόγειο τούνελ μαζί με άλλους και αφού βγήκε στους υπονόμους, ακολουθώντας την προδιαγεγραμμένη για αυτόν πορεία, βγήκε στην έξοδο Β33, σε ένα εγκαταλελειμμένο κατάστημα ρούχων, στη γειτονιά του.

Ήξερε ότι οι ‘δυνάμεις καταστολής’ ήταν πολύ κοντά στο να τους συλλάβουν. Το ότι κατάφεραν να τους περικυκλώσουν χωρίς να ενεργοποιηθούν τα μέτρα προφύλαξής τους ήταν η απόδειξη. Και ήξερε ότι τώρα, καθώς περπατούσε προς το σπίτι του, ‘τα γουρούνια’ εξέταζαν όσα άφησαν πίσω τους στη βιασύνη τους: μάσκες, ρούχα και άλλα αντικείμενα, για να εξακριβώσουν την ταυτότητά τους. Όμως ήταν πλέον αργά. Το σχέδιο τους είχε μπει στην τελική ευθεία και ήταν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.

4. Εκτέλεση

Το επόμενο πρωί, πριν τη γενική συνέλευση της γειτονιάς, πήγε στην καθιερωμένη άτυπη γενική συνέλευση της πολυκατοικίας. Εκεί συζήτησαν τα θέματα που θα έθεταν στη συνέλευση της γειτονιάς και τι στάση θα έπρεπε να κρατήσουν σε γενικές γραμμές, ώστε να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Ο Τζακ όμως δεν τους άκουγε, Το μυαλό του ήταν στην αυριανή μέρα, στον καλύτερο κόσμο που ερχόταν. Τι κι αν έσκουζε η γριά από τον πρώτο για την έλλειψη αλατιού, τι κι αν η δεσποινίς 5.30.45 πρότεινε μερικά πολύ σωστά μέτρα για την αντιμετώπιση των ποντικών των οποίων ο αριθμός είχε αρχίσει να αυξάνει ανησυχητικά τελευταία και ο Μπιλ προσπαθούσε να επαναφέρει την τάξη φωνάζοντας «Λίγη ησυχία παρακαλώ!». Ο Τζακ σκεφτόταν μόνο το μέλλον.

Στην επίσημη συνέλευση της γειτονιάς, ενώ συζητούσαν τα θέματα της γειτονιάς και οι ένοικοι κάθε πολυκατοικίας προσπαθούσαν να προωθήσουν αποφάσεις που θα έκαναν τη ζωή τους καλύτερη, αυτός ήδη ζούσε τον νέο κόσμο «Τέρμα τα γκαζάκια, οι βανδαλισμοί απέναντι σε κοινόχρηστα οχήματα και καταστήματα, τέρμα τα συνθήματα στους τοίχους και η ανωνυμία. Από τη Δευτέρα θα ξημερώσει μια νέα εποχή με εμάς ως πρωτεργάτες! Όλες αυτές οι ενοχλητικές συνελεύσεις θα πάψουν να υπάρχουν. Θα έχουμε ειδικούς να ασχολούνται με αυτά και εμείς θα απολαμβάνουμε τη ζωή μας!».

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και στη συνέλευση της πόλης, η οποία έγινε στο μεγάλο αμφιθέατρο «Ομοψυχία» του κοινόχρηστου κτιρίου Κ5, γνωστού και ως «το δημαρχείο». Υποτίθεται ότι ο Τζακ, αφού ενημέρωνε τα αντίστοιχα όργανα για το τι αποφάσεις πάρθηκαν στο τοπικό επίπεδο της γειτονιάς του, θα έπρεπε να παρουσιάσει τις θέσεις και τα αιτήματα τους στο συμβούλιο της πόλης και μετά να διεκδικήσει την ψήφισή τους από τις υπόλοιπες γειτονιές, ψηφίζοντας αντίστοιχα όσες προτάσεις των υπολοίπων συνάδουν με τη στάση που αποφασίστηκε στην πρωινή συνέλευση ότι θα έπρεπε να κρατήσει. Ευτυχώς που κανείς από τη γειτονιά του δεν είχε παραστεί στη συνεδρίαση αυτή, ήταν ανοικτή στο κοινό φυσικά, όμως ελάχιστοι πήγαιναν πλέον, γιατί η παρουσία του Τζακ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, στην καλύτερη περίπτωση χλιαρή. Κάποιες κακές γλώσσες θα τη χαρακτήριζαν από αδιάφορη έως κακή.

Μετά το μεσημεριανό διάλειμμα και το σύντομο, λιτό ‘γεύμα των αντιπροσώπων’, ακολούθησε η περιφερειακή συνέλευση, η οποία λάμβανε χώρα σε διαφορετική πόλη κάθε φορά. Όλοι όσοι συμμετείχαν από μακρινές πόλεις, όπως ο Τζακ αυτή τη φορά που η συνέλευση γινόταν στην «Πόλη 11» στην άλλη άκρη της περιφέρειας, συμμετείχαν με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μέσω τηλεδιάσκεψης. Έτσι τώρα ο Τζακ καθόταν μπροστά από ένα υπολογιστή στην ειδική κοινόχρηστη αίθουσα του «δημαρχείου» με ακουστικά στα αυτιά, ένα μικρόφωνο στο στόμα του και με το ειδικό πρόγραμμα τηλεδιάσκεψης που του έδινε πλήρη έλεγχο στο τι θα εμφανιζόταν στην οθόνη του, φορτωμένο. Και πάλι όμως το μυαλό του δεν ήταν συγκεντρωμένο στα καθήκοντά του. Ενάλλασσε συνέχεια τις κάμερες στην οθόνη του και κοιτούσε τους υπόλοιπους συνέδρους, σκεπτόμενος ποιοι από αυτούς να ήταν μέλη της φράξιας, ποιοι να ήταν που αυτή τη στιγμή ένιωθαν ακριβώς όπως αυτός;

Το σχέδιο ήταν απλό και ιδιοφυές: η διείσδυση στους μηχανισμούς επιλογής πολιτών για τις συνελεύσεις είχε γίνει στη διάρκεια πολλών χρόνων, με μοναδικό σκοπό τα αποτελέσματα να επηρεαστούν ώστε σε κάποια συνέλευση, η σημερινή ήταν αυτή η κάποια, τα περισσότερα μέλη να ανήκουν στις καπιταλιστικές επαναστατικές φράξιες, γιατί ο «Κίτρινος Οκτώβρης» δεν ήταν η μόνη. Οι κανονισμοί καθιστούσαν πολύ δύσκολη την αλλαγή καθεστώτος: χρειάζονταν να παρθούν τουλάχιστον τρεις αποφάσεις σε επίπεδο χώρας σε διάστημα ενός έτους, από συνελεύσεις που είχαν επιβεβαιωμένα 100% διαφορετική σύνθεση. Επιπλέον, καθώς οι αντιπρόσωποι στις «ανώτερες» συνελεύσεις δεν μπορούσαν να συζητήσουν θέματα τα οποία δεν είχαν συζητηθεί και εγκριθεί από τις κατώτερες συνελεύσεις, ο μόνος τρόπος να αλλάξει το πολίτευμα ήταν η μαζική πλειοψηφία των πολιτών να επιθυμούσε την αλλαγή, σε βάθος χρόνου. Όμως, υπήρχε μια μικρή νομική τρύπα. Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Τότε μόνο, οι αντιπρόσωποι αποικούσαν τη δύναμη να αποφασίζουν για τα θέματά της χώρας, χωρίς να έχουν απαραίτητα την έγκριση των «κατώτερων» συνελεύσεων και σε αυτό το σημείο βασιζόταν το σχέδιο τους για να λειτουργήσει. Τη Δευτέρα τα ξημερώματα η χώρα θα βρισκόταν σε μια τέτοια κατάσταση, με τρόπο που ούτε ο ίδιος ήξερε, ώστε αυτοί, ως τελευταίοι αντιπρόσωποι, να μπορούν αν όχι να διαλύσουν το καθεστώς άμεσα, τουλάχιστον να θέσουν τις βάσεις για την απελευθέρωση στο άμεσο μέλλον.

Καθώς δεν υπήρχαν ζητήματα που να απασχολούν τη χώρα, ‘ακόμη’, γύρισε στην πολυκατοικία που έμενε σχετικά νωρίς και ενημέρωσε τους υπόλοιπους διαμένοντες σε αυτή για το τι ειπώθηκε και αποφασίστηκε σε κάθε συνέδριο, με βάση τις περιλήψεις των πρακτικών που τους δίνονταν μετά από το καθένα. Μετά από τις αναμενόμενες αντιδράσεις, η γιαγιά του πρώτου έκανε μεγάλη φασαρία «στα νιάτα μου δε φερόμασταν έτσι απέναντι σε τόσο σημαντικά ζητήματα» για το ότι δε συζητήθηκε καν η πρόταση για περισσότερο αλάτι, κλειδώθηκε στο δωμάτιό του, άνοιξε την τηλεόρασή και περίμενε να ακούσει τα μεγάλα νέα.

5. Μέλλον

Όμως οι ώρες περνούσαν, χωρίς νέα. Το πρόγραμμα της τηλεόρασης συνεχιζόταν στο γνωστό, βαρετό, μοτίβο. Ένιωσε τα μάτια του να κλείνουν. Του χρειαζόταν μια βόλτα έξω, στον καθαρό αέρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να χάσει το ραντεβού με την Ιστορία. Αφήνοντας την τηλεόραση ανοιχτή, ώστε να ακούσει τυχόν έκτακτες ειδήσεις, άρχισε να ξεφυλλίζει τον «Οδηγό Του Πολίτη».

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 21.

Το οικονομικό σύστημα μας βασίζεται στην κοινοκτημοσύνη. Όλες οι παραγωγικές πηγές και τα υπάρχοντα μαζεύονται ανά διοικητική κατάτμηση: πολυκατοικία, πόλη, περιφέρεια, πόλη και ύστερα διαμοιράζονται στους κατοίκους τους, πάντα μέσα στα εκάστοτε θεσπισμένα όρια. Τυχόν περίσσευμα προωθείται στην ανώτερη διοικητική κατάτμηση, μαζί με την αναφορά διαμοιρασμού. Μόλις όλες οι αναφορές συγκεντρωθούν και ελεγχθούν σε επίπεδο χώρας, επιβεβαιώσεις ή τυχόν διαταγές αναπροσαρμογής προωθούνται προς την αντίστροφη κατεύθυνση. Τυχόν περίσσευμα σε επίπεδο χώρας, προωθείται στο εξωτερικό ως εξαγωγές και τα καθαρά κέρδη διαμοιράζονται ισόποσα στους κατοίκους της χώρας.

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 33.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει το επάγγελμά του, μέσα στα όρια επιβίωσης της κοινότητας. Ορίζεται μία μέρα αργίας την εβδομάδα, η οποία δεν είναι απαραίτητα η ίδια ημέρα της εβδομάδας πάντα και θα εξαρτάται από το πρόγραμμα της κοινότητας. Οι μέρες εργασίας καθορίζονται σε πέντε την εβδομάδα και καθορίζεται μία ημέρα προσφοράς στην κοινότητα. Την ημέρα προσφοράς ο κάθε πολίτης θα αναλαμβάνει εργασίες που ωφελούν το κοινωνικό σύνολο και οι οποίες έχουν έλλειμμα εργαζομένων. Σε περίπτωση που υπάρχει μεγάλη έλλειψη εργαζομένων στις δουλειές αυτές, η εκάστοτε κοινότητα δικαιούται να αλλάξει τις ισορροπίες των ημερών, χωρίς να παραβιάζει τη μία μέρα αργίας, ώστε να εκτελούνται όλα τα κοινωφελή επαγγέλματα: καθαριότητας, αστυνόμευσης, κ.α.

----****----

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 69.

Εισάγεται η έννοια της Μονάδας Εξαργύρωσης Πολλαπλών Επιπέδων και τα υλικά αγαθά διαμοιράζονται στους κατοίκους ως εξής: Κάθε υλικό αγαθό κοστίζει 1 μονάδα εξαργύρωσης από κάποιο επίπεδο. Οι κάτοικοι…

----****----

‘Χμφ…’ Πέταξε τον Οδηγό στο πάτωμα. Του προκαλούσαν αηδία όλα αυτά. Αυτός ονειρευόταν μια ελεύθερη αγορά επαγγελμάτων και αγαθών, χωρίς περιορισμούς, ούτε χρονικούς, ούτε υλικούς: ο καθένας θα έκανε ότι επάγγελμα ήθελε, για όσο χρόνο ήθελε και θα κέρδιζε όσα περισσότερα μπορούσε. Ύστερα θα μπορούσε να ανταλλάξει τα χρήματα του με υλικά αγαθά των οποίων η αξία θα κυμαίνονταν ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση. Η διάθεση των αγαθών σε όλους ήταν κάτι ενάντια στη φύση της οικονομίας, ακόμα και της ίδιας της φύσης, που οδηγούσε τη χώρα με σίγουρα βήματα στην οικονομική καταστροφή. Αυτό υποστήριζαν οι μελέτες συναγωνιστών-οικονομολόγων τουλάχιστον και ο Τζακ δεν είχε λόγο να τους αμφισβητήσει. Όπως και αυτοί, αντιπαθούσε αυτή τη ‘σάπια κοινωνία βολέματος και υποταγής’. «Κομμουνιστές κουφάλες, έρχονται οι κρεμάλες!» έγραφε με σπρέι στους τοίχους των σπιτιών, όπου όλοι ήταν ασφαλείς και ζούσαν τις ζωούλες τους με σιγουριά και ασφάλεια μεν, αλλά χωρίς προοπτικές και ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ήταν νέος και το αίμα του έβραζε για κάτι περισσότερο, περιπέτειες κάθε είδους και υλικά αγαθά. Κάτι που θα αποδείκνυε την αξία του. ‘Σύντομα όμως, σύντομα…’ σκέφτηκε, ενώ τα μάτια του έκλεισαν.

Ξύπνησε απότομα και σε περίεργη κλίση, με το σώμα του να πλησιάζει το πάτωμα με ταχύτητα. Αμέσως μετά την αρχική σύγχυση και κατά την πρόσκρουση, συνειδητοποίησε ότι κάποιος τον είχε πιάσει από το κεφάλι και τον είχε ρίξει κάτω με βία. Δυνατός πόνος διαπέρασε το κεφάλι του και το βλέμμα του θόλωσε. Ένα χέρι πίεζε το κεφάλι του με δύναμη στο πάτωμα, άλλα κράταγαν τα χέρια και τα πόδια του ακίνητα, ενώ άλλα τον έψαχναν εξονυχιστικά. Φωνές ακούγονταν γύρω του. «Καθαρός», είπαν δύο φωνές με αυστηρότητα, ενώ τα χέρια τους σταμάτησαν να τον ψάχνουν. Προσπάθησε να κοιτάξει γύρω του, καθώς η όραση του επανήλθε, όμως αυτός που κράταγε το κεφάλι του έκανε πολύ καλή δουλειά. Το μόνο που μπορούσε να δει ήταν μαύρες αρβύλες και πατζάκια παντελονιών των στολών ειδικών δυνάμεων. Ενίοτε έβλεπε και πολλά από τα πράγματα του να ρίχνονται στο πάτωμα. Προφανώς έψαχναν για στοιχεία.

Στιγμές αργότερα ξεχώρισε και τις φωνές «Μίλα προδότη!» «Πόσοι είστε;» «Ποιοι είναι οι άλλοι;» Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή. Προφανώς το σχέδιο τους είχε αποτύχει. Τους παρακολουθούσαν και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να κάνουν την κίνησή τους. Άλλες φωνές ακουγόταν από πιο μακριά. Ξεχώρισε μόνο μια χαρακτηριστική βαριά φωνή που έλεγε «Δεν είναι δυνατόν, κάποιο λάθος θα κάνετε! Όχι ο Τζακ!» ‘Α ρε Μπιλ, συμβιβασμένε αστέ, μαλάκας μέχρι το τέλος…’